ไม่สามารถเอากระบุ้งมาได้ คนกลุ่มหนึ่งก็ได้แต่จ้องตาโตใส่เสิ่นเหลียน
เสิ่นเหลียนยักไหล่ "พวกเราขอไปก่อนนะ ทุกคนสู้ๆ"
จ้าวหลินเอามือท้าวเอว ถอนหายใจเบาๆ อย่างจนใจ เอาล่ะ
ในฐานะที่เป็นคนที่ควรจะได้รับความสนใจสูงสุดในวาไรตี้นี้ เจิ้งเกอนอกจากแฟนคลับที่เชียร์และหน้าตาที่โดดเด่นแล้ว การแสดงของเขาก็จัดว่าธรรมดามาก
และตอนนี้ ในเรื่องหน้าตา ความโดดเด่นที่นิ่งสงบของเสิ่นเหลียนดูเหมือนจะบดบังเขาไปแล้ว
เจิ้งเกอมองแผ่นหลังของเสิ่นเหลียน แววตาความมืดมิดวาบผ่านไปในเสี้ยววินาที ชายหนุ่มเม้มริมฝีปาก นี่เป็นนิสัยที่แสดงออกถึงความไม่มั่นใจของเขาเป็นประจำ
"เฮ้!" จู้อิงอวี้ซ่อนตัวอยู่ในกอไม้ เห็นเสิ่นเหลียนถึงกล้าออกมา
เสิ่นเหลียนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เขาจำได้ว่าจู้อิงอวี้ค่อนข้างกลัวที่แบบนี้ เพราะแมลงเยอะ
จากนั้น เขาชี้ไปที่ไหล่ของจู้อิงอวี้
บนนั้นมีแมลงเต่าทองตัวหนึ่งเกาะอยู่
จู้อิงอวี้หันไปมอง ก็ทำหน้าสะอิดสะเอียนทันที แต่ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนที่จะกรีดร้องและเรียกคนช่วย เธอสูดหายใจลึกๆ ยกมือขึ้นดีดมันออกไป
ดูเหมือนจะไม่ได้ยากอย่างที่คิด
เสิ่นเหลียนชูนิ้วโป้งให้ "พัฒนาขึ้นมากเลย"
"อิอิ!" จู้อิงอวี้ถูกพลังของเขาพัดพาให้รู้สึกว่าเสิ่นเหลียนยังซ่อนไม้ตายอีกมากมาย เธอถามอย่างกระตือรือร้น "ต่อไปทำอะไรล่ะ?"
"เมื่อกี้เจ้าหน้าที่บอกฉันว่า ภารกิจที่สาม คือไปให้ถึงจุดหมาย แล้วประคองตัวไปถึงสองทุ่ม"
จู้อิงอวี้กระพริบตา ฟังดูเหมือนง่ายมาก แต่ตอนนี้เพิ่งกี่โมง? ในสภาพที่ไม่มีน้ำไม่มีอาหาร ให้ประคองตัวไปถึงสองทุ่ม?
พวกเขายังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลยนะ!
แต่ไม่นาน จู้อิงอวี้ก็นึกขึ้นได้ พวกเขามีปลาไง!