เสิ่นเหลียนกินข้าวกล่องกับน้ำชาอย่างสบายใจ ไม่รู้สึกว่ามีอะไรไม่เหมาะสม
ไม่นานหวงเจียชานก็เดินเข้ามา ยิ้มถามว่า "ไม่ไปนั่งกับพวกเขาหรือไง"
หมายถึงกลุ่มคนที่มีเจิ้งเกอเป็นแกนนำ
จะไปหาความซวยใส่ตัวทำไม? เสิ่นเหลียนคิดในใจ
แต่ปากพูดว่า "ยังไม่สนิทกัน พอได้ถ่ายละครด้วยกันก็จะมีเรื่องคุยเองแหละ"
หวงเจียชานคิดในใจ พวกนายยังไม่สนิทกันอีกเหรอ? ตอนนั้นบนอินเทอร์เน็ตด่ากันแทบไม่เหลือดี!
"เจียชาน! เก็บกุ้งอบซอสไว้ให้เธอแล้ว มาสิ!" มีคนตะโกน
เจิ้งเกอมองมาทางนี้ แต่สายตาใจเย็นมาก ไม่เห็นมีความเป็นศัตรูเลยแม้แต่น้อย
หวงเจียชานรู้สึกเขิน ๆ เล็กน้อย ส่วนเสิ่นเหลียนก็เชิดคางขึ้น "ไปเถอะ ฮองเฮาหวง"
หวงเจียชานเคยแสดงเป็นฮองเฮาในละครวังหลวงที่ดังมากเรื่องหนึ่ง ด้วยความงามล่มเมืองและความเฉลียวฉลาด ทำให้เป็นที่รักของผู้ชม ติดอันดับ 3 ในการจัดอันดับดาราหญิงที่ชื่นชอบที่สุด ผู้ติดตามพูดติดตลกว่า "XXX คือราชินีของฉัน ส่วนหวงเจียชานคือฮองเฮาของฉันตลอดไป"
ฉายาฮองเฮาหวงจึงติดตัวมาตั้งแต่นั้น
หวงเจียชานยิ้มเบา ๆ "เธอนี่นะ งั้นฉันไปก่อนแล้วกัน มีอะไรเรียกได้เลย"
เสิ่นเหลียนเข้าใจว่าหวงเจียชานต้องการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีด้วย จึงตอบรับ "ได้ครับพี่สาว"
หวงเจียชานปิดปากยิ้มแล้วเดินจากไป เธอไม่ค่อยซีเรียสเรื่องอายุเท่าไหร่ กลับกัน เสิ่นเหลียนที่ดูหนุ่มเหมือนเด็กมหา'ลัย ทำให้คำว่า "พี่สาว" ฟังแล้วสบายใจดี