เสิ่นเหลียนกับหนิงซือเสียนต่างก็งงเป็นไก่ตาแตก
ไม่นานหมอก็ออกมา พูดอย่างสุภาพว่า "เริ่มได้แล้ว"
การตรวจร่างกายมีหลายอย่างและยุ่งยาก เสิ่นเหลียนให้ความร่วมมือทีละอย่าง ระหว่างนั้นก็กินของว่างไปบ้าง จนกระทั่งถึงบ่ายสองโมง
ไม่เกินจริงเลย พอออกจากห้องตรวจสุดท้าย เสิ่นเหลียนยังมึนหัวอยู่เลย
เขานั่งพักบนเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ ๆ ฉู่ยี่หลานมองมาทางนี้ ปากยังคุยกับหนิงซือเสียนอยู่
"นายไม่ถึงขนาดนั้นหรอกนะ?" หนิงซือเสียนหัวเราะเบา ๆ "ตอนนั้นนายเต็มไปด้วยเลือดมาโรงพยาบาล พวกเราแทบกลัวตาย นายยังไม่เห็นตื่นเต้นเลย"
"อืม" ฉู่ยี่หลานตอบรับสั้น ๆ "เย็นนี้เลี้ยงข้าวนาย"
"งั้นฉันจะเรียกเยว่ซานพวกเขาด้วยนะ"
"ตามใจนาย" ตอนที่ฉู่ยี่หลานพูดคำนี้ เขาก็เดินออกไปหลายเมตรแล้ว
"เหนื่อยไหม?" ฉู่ยี่หลานยืนนิ่ง ก้มลงไปจับมือเสิ่นเหลียน
ชายหนุ่มพยักหน้า "นี่มันถ่ายตั้งแต่เส้นผมจนถึงส้นเท้าเลยนะ"
"ไม่ได้ถ่ายทุกวันหรอก" ฉู่ยี่หลานพูด "เมื่อวานก่อนไม่ใช่บอกว่าอยากกินทะเลหรอกเหรอ? คืนนี้พาไปกิน"
เสิ่นเหลียน: "ได้เลย!"
ผลตรวจออกมาเร็วมาก เสิ่นเหลียนนั่งดื่มชาอยู่ในห้องทำงานของหมอ ไม่ได้ใส่ใจอะไรเลย
แต่พอหมอส่งรายงานให้หนิงซือเสียนดู หนิงซือเสียนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ฉู่ยี่หลานหัวใจบีบรัด "เป็นอะไร?"
หนิงซือเสียนตรวจสอบเอกสารอีกครั้ง แล้วถามเสิ่นเหลียนด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง "นายรู้สึกหัวใจไม่สบายบ้างไหม?"
ฉู่ยี่หลานรูม่านตาหดทันที ลมหายใจก็ช้าลง
"อย่าทำให้เขากลัวสิ" เสิ่นเหลียนยืนขึ้น เดินเข้าไปใกล้ ๆ แล้วเหลือบมองรายงาน "ฉันรู้สึกว่าตัวเองแข็งแรงดีมาตลอด"