เสิ่นเหลียนอารมณ์หงุดหงิดจนลืมคำสัญญาที่ให้ไว้กับฉู่ยี่หลานตอนออกจากบ้านไปโดยสิ้นเชิง พอเหลือบไปเห็นเจิ้งเกอเข้าโดยบังเอิญ ความรู้สึกเสียดายที่ลงมือไม่ได้ก็ตอกย้ำอยู่ที่กลางอกตลอดเวลา
พอได้ดื่มกับไต้ถงจนอิ่ม เสินเหลียนก็เริ่มเมามายเล็กน้อย
"นายนี่สุดยอดจริงๆ"
หลังจากไต้ถงจากไป หวงเจียชานนั่งลงข้างๆ เสิ่นเหลียน พร้อมยกนิ้วโป้งทั้งสองข้างขึ้น
ในฐานะนางเอก การแสดงกับเจิ้งเกอทำให้หวงเจียชานค่อนข้างเหนื่อย แต่เพราะความสัมพันธ์ระหว่างเจิ้งเกอกับโจวถังซือเป็นที่เปิดเผย ปกติแล้วไม่มีใครอยากจะไปหาเรื่อง แต่ในงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ เสิ่นเหลียนเกือบจะจับเจิ้งเกอกดลงไปชกเสียได้
เสิ่นเหลียนยิ้มเบาๆ: "คุณกลับบ้านกี่โมง? ผมกำลังจะไปแล้ว"
"อีกเดี๋ยวครับ ผู้จัดการมารับ" หวงเจียชานพูดพลางสังเกตสีหน้าเสิ่นเหลียนอย่างละเอียด: "คุณไม่สบายใจเหรอ? ฉันเพิ่งกำชับทีมนักแสดงนำไปแล้ว ว่าไม่ต้องพูดอะไรนอกเรื่อง เดี๋ยวจะไม่เป็นเรื่องเป็นราว"
"ผมไม่กลัวเรื่องนี้" เสิ่นเหลียนหมุนแก้วน้ำตรงหน้า รสชาติอะไรก็บอกไม่ถูก
ถ้าเขาไม่มา ฉู่ยี่หลานจะต้องถูกเจิ้งเกอทำเป็นแบบไหน?
ตอนจบที่ต้องเผาตัวเองตายที่ชายหาด คงไม่ใช่แค่คำพูดง่ายๆ แน่ๆ
พอคิดถึงตรงนี้ เสิ่นเหลียนก็อยู่ไม่ติดอีกต่อไป เขาบอกลาหวงเจียชานแล้วออกไปหาไต้ถง
ไต้ถงพยักหน้า: "ได้ คุณกลับไปพักก่อนเถอะ มีอะไรค่อยติดต่อกันภายหลัง"
เสิ่นเหลียนกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดื่มอีกแก้วหนึ่ง แล้วก็ดึงปกเสื้อเชิ้ตออกอย่างร้อนรน เดินไปที่ทางเดินที่ไม่มีผู้คน แล้วพิงกำแพงโทรหาฉู่ยี่หลาน