เฉียนเกาไม่รู้จักเฝิงเยว่ซาน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเอื้อมไปถึงฉู่ยี่หลาน เขาแค่รู้สึกว่าคนกลุ่มนี้มีบุคลิกสง่างาม ดูแล้วไม่ใช่คนจนเงินอย่างแน่นอน
ในนั้นมีคนหนึ่งที่ดูคุ้นตา เฉียนเกาใช้ความคิดอย่างละเอียด เทียบได้ว่าอีกฝ่ายเป็นคุณชายรองของบริษัทสื่อแห่งหนึ่ง!
อันที่จริง คุณชายรองคนนี้ เป็นเพียงลูกน้องตัวเล็ก ๆ ของเฝิงเยว่ซานเท่านั้น
ท่ามกลางความเงียบ ฉู่ยี่หลานเอ่ยปาก: "ทำไมไม่บอกฉัน?"
"ฉันก็ไม่นึกว่าจะเป็นแบบนี้" เสิ่นเหลียน น้ำเสียงฟังดูน่าสงสารกว่าเดิม: "อีกอย่าง ฉันไม่มีช่องทางติดต่อนาย"
ทุกคน: "..."
เฝิงเยว่ซานส่ายหน้าพร้อมส่งเสียงเอ็ด ดูท่าทางดอกไม้ขาวน้อยนี้น่าสงสารจริง ๆ
เฉียนเกายิ่งรู้สึกถึงความไร้สาระที่ฉีกขาดอย่างชัดเจน ไม่ใช่สิ เมื่อกี้ในห้องส่วนตัว คนที่ระเบิดพลังออกมาคือใครกัน?!
ในเวลานั้น หลิวไคเฉิงก็อุ้มวิกผมออกมา เขาโกรธจัด ผลักเฉียนเกาที่อยู่ข้างหน้าให้กระเด็นไปหนึ่งที เสียงดังลั่น: "ไอ้เฉินเหลียนนั่นอยู่ไหน?"
ฉู่ยี่หลานได้ยินก็ช้อนตามอง ราวกับพายุกำลังจะมา
"ช่วยล้างปากให้เขาหน่อย"
บอดี้การ์ดสองคนเดินออกมาจากด้านหลัง ยกหลิวไคเฉิงขึ้นทันที
ความโกรธบนใบหน้าของหลิวไคเฉิงยังไม่ทันจาง ก็ถูกความมึนงงและความหวาดกลัวแทนที่ สีหน้าดูตลกมาก
"พอได้แล้ว ที่เหลือฉันจัดการเอง" เฝิงเยว่ซานเอ่ยปาก "นายควรพา..." เฝิงเยว่ซานใช้ความคิดชั่วครู่ แล้วพูดต่อ: "นกน้อยของนายไปตรวจดูว่าบาดเจ็บหนักแค่ไหน"
เพราะเฉินเหลียนดูท่าทางจะโซซัดโซเซเหมือนกำลังจะหมดสติ