ในความทรงจำของฉู่ยี่หลาน ครั้งเดียวที่เขาเล่นแบบนี้ ตอนยังเล็ก ตามปู่ไปฟาร์มนอกเมือง วันนั้นอากาศดีแบบนี้ แม่นั่งอยู่ไม่ไกล ยิ้มมองเขา
เสิ่นเหลียนขึ้นมาดื่มน้ำ หันไปเห็นฉู่ยี่หลานก้มหน้าก้มตาจับกุ้งอย่างตั้งใจ อดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูปสองสามใบ แล้วก็ถ่ายคลิปวิดีโอลงในกลุ่ม
เฝิงเยว่ซานเป็นคนตอบไวที่สุดเสมอ: [พี่ฉันโดนเข้าสิงหรือไง?]
เสิ่นเหลียน: [นายเข้าใจชีวิตบ้างไหม]
เฝิงเยว่ซาน: [เห้ย ช่วยด้วย นี่มันเรื่องผี ๆ นะเสียน ฝั่งนายจัดแผนกจิตเวชให้ฉันที แล้วเสื้อที่พี่ฉันใส่นั่นมันอะไรกัน?]
เสิ่นเหลียน: [สภาพแวดล้อมจำกัด ซื้อแบบสุ่ม ๆ มา หล่อจะตาย]
หนิงซือเสียน: [บ้าไปแล้ว]
โจวหยวนหลิน: [บ้าไปแล้ว]
เสิ่นเหลียนส่งเสียงหึ ๆ เบา ๆ
ประสบการณ์จริงของฉู่ยี่หลานถึงจะน้อย แต่ก็สู้ความคล่องแคล่วที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ไหว ปลาจับไม่ค่อยได้ กุ้งกลับได้ครึ่งถังเล็ก เสิ่นเหลียนมองแล้ว คืนนี้ได้ผัดจานหนึ่งแน่ ๆ ใส่ใบกุยช่ายกับต้นหอม หอมเตะจมูกสุด ๆ
ฉู่ยี่หลานขึ้นจากน้ำพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก เต็มไปด้วยโคลนติดขา แต่เขาก็ไม่แคร์
"ชอบเล่น เดี๋ยวพาเล่นบ่อย ๆ" เสิ่นเหลียนพูด "เก็บของป่าก็สนุกดีนะ นายคงไม่เคยลอง"
เวลาดี ๆ แบบนี้ยังจะมีอีกมาก ฉู่ยี่หลานคิด เสิ่นเหลียนตกลงแล้ว
มื้อเย็นมีกุ้งแม่น้ำผัดเพิ่มอีกจานจริง ๆ ฉู่ยี่หลาน เสิ่นเหลียน บวกซุนปิ่งเหอ สามคนกวาดเกลี้ยง