เสิ่นเหลียนช่วงนี้ยุ่งจนเท้าแทบไม่ติดพื้น พอกลับถึงบ้านตอนกลางคืนก็แค่หอมแก้มฉู่ยี่หลานเป็นพิธี หัวถึงหมอนก็หลับปุ๋ยทันที
ฉู่ยี่หลานอดทนมาสี่วัน พอถึงวันที่ห้าตอนไปทำงานก็จัดการรวบตัวซุนปิ่งเหอได้
"ฉันให้แกไปทำงานนอกสถานที่ตอนไหน ถึงขั้นต้องทำงานไม่หยุดทั้งอาทิตย์เนี่ย?"
ซุนปิ่งเหอ: "เรื่องแบบนี้ก็ปกติไม่ใช่เหรอ?"
ฉู่ยี่หลาน: "...ผู้ช่วยซุน ชีวิตคนเราไม่ได้มีแค่งานนะ"
ซุนปิ่งเหอยืดหลังตรง: "ถ้าอย่างนั้น ความหมายของการมีชีวิตอยู่คืออะไร?"
พูดจบก็หยิบแฟ้มเอกสารหนึ่งกองที่กอดไว้ในอ้อมแขนออกมา ทั้งหมดคือความร่วมมือที่เขาเพิ่งเจรจาเสร็จ แต่จุดประสงค์ของซุนปิ่งเหอไม่ใช่เพื่ออวดหรือเรียกร้องคำชม แต่เพื่อแสดงให้เห็นอย่างหนักแน่นว่านี่ต่างหากคือสิ่งที่คนปกติควรเป็น
ฉู่ยี่หลาน: "..."
ฉู่ยี่หลานไม่พูดอะไรสักคำ ผลักประตูห้องทำงานเดินเข้าไป
ซุนปิ่งเหอมองไปทางหยางปินที่กำลังกลั้นขำ รู้สึกเหลือเชื่อ: "เป็นอะไร? บอสคุยกับฉันทำไมห้วนห้วนแบบนั้น?"
"มีอะไรที่แกไม่รู้อีกล่ะ?"
"พูดมาเร็ว!"
หยางปินกระซิบ: "โฆษณาที่แกจัดให้คุณเสิ่นตั้งหลายตัว ก็ดีแหละ แต่เยอะไปหน่อย ถ่ายทีหนึ่งก็ทั้งวัน คุณประธานกำลังหวานชื่นกับคุณเสิ่นอยู่พอดี เนี่ยแกไม่เห็นแก่หน้าคนอื่นเลยนะ"
ซุนปิ่งเหอพูดไม่ออก
อีกฝั่งหนึ่ง เสิ่นเหลียนไม่ได้ถ่ายกลางแจ้ง มีแอร์ในสตูดิโอ ก็ถือว่าสบายตัวพอสมควร
พักเบรกกลางรายการ เจียงโยวหยิบของหวานมาให้ เสิ่นเหลียนกินหมดเกลี้ยง ไม่ได้ชอบเป็นพิเศษ แต่ต้องเพิ่มน้ำหนักตัวนิดหน่อย