การจัดสรรทรัพยากรไม่ใช่เรื่องง่าย หยางปินมีความสามารถโดดเด่น จึงต้องเป็นตัวแทนของฉู่ยี่หลานเข้าร่วมด้วย และช่วยเหลือสวีจิ่งเกอเป็นครั้งคราว ทำได้อย่างคล่องแคล่ว
แต่ในตอนนี้ สมองอันปราดเปรื่องของหยางปินกลับติดขัดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
เสิ่นเหลียน……
เสิ่นเหลียน???
ในชั่วพริบตา เขารู้สึกเหมือนเมฆหมอกถูกเปิดออก เกิดความกระจ่างแจ้งขึ้นมา
ไม่แปลกใจเลย ที่ก่อนหน้านี้ประธานฉู่ดูรายการ"ดาวเด่นกล้าบุกตะลุย"แล้วรู้สึกเกลียดชังหลี่เจียปั๋วขนาดนั้น และดอกไม้ในออฟฟิศ ที่ประธานฉู่ชอบยิ้มน้อยๆ มองมือถังเป็นบางครั้งบางคราว
เขายุ่งอยู่กับอะไรกันแน่?!
ฉู่ยี่หลานพาเสิ่นเหลียนไปนั่งลง ส่วนหยางปินรีบก้าวเข้าไปหาซุนปิ่งเหอ แล้วลากตัวเขาออกไปข้างนอก
ซุนปิ่งเหองงไปหมด"เป็นอะไรไป?"
"พูดตามตรง ฉันสงสัยมานานแล้วว่าประธานฉู่กำลังมีความรัก"หยางปินลดเสียงต่ำลง
สีหน้าของซุนปิ่งเหอเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดทันที เขาไม่อยากจะพูดประชด แต่ก็อดไม่ได้จริงๆ"แกบอกฉันก่อนเถอะ แกตาบอดตั้งแต่เมื่อไหร่?"
หยางปิน: "……"
ผู้ช่วยหยางสูดหายใจลึก"ฉันบอกได้ไหมว่านี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นประธานฉู่ปรากฏตัวพร้อมกับเสิ่นเหลียน?"
ดวงตาของซุนปิ่งเหอเปล่งประกายด้วยความประหลาดใจ"เดี๋ยวนะ แกอย่าบอกฉันนะว่าแกไม่รู้มาก่อนเลยว่าคนที่บอสดูแลอยู่คือเสิ่นเหลียน"
หยางปินยิ้มออกมาเป็นรอยยิ้มที่น่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้"ฉันไม่รู้จริงๆ"
ซุนปิ่งเหอแสดงสีหน้าเห็นใจ"ถ้าไม่ใช่เพราะตอนมาถึงบอสยังชมแกอยู่สองสามประโยค ฉันจะสงสัยจริงๆ ว่าแกจะถูกบอสถอดออกจากตำแหน่งคนสนิทแล้ว แม้ว่าการแทนที่ตำแหน่งของแกจะทำให้ฉันเสียดายอยู่บ้าง แต่ถ้าคิดให้ลึกซึ้ง อนาคตก็สดใส"