"เจิ้งเกอ ประธานฉู่ไม่มานี่นะ"
อู๋เฉิงที่ก่อนหน้านี้มีเรื่องกับเสิ่นเหลียนหน้าห้องแต่งตัว ตอนนี้ยืนอยู่ข้างเจิ้งเกอ น้ำเสียงเยาะเย้ย แต่แววตาลึกมีแววอิจฉาปนอยู่
เขารู้เรื่องนี้บ้าง สองหนุ่มผู้สูงศักดิ์ต่างหลงใหลเจิ้งเกอ ทรัพยากรถูกทุ่มเทมาให้ตรงหน้า ใครจะไม่หวั่นไหว?
ส่วนเสิ่นเหลียน อู๋เฉิงดูถูกในใจมาก
แต่ต้นตอของความดูถูก อาจไม่ใช่เพราะรังเกียจท่าทีสุนัขตามตูดของเสิ่นเหลียน เพราะถ้ามีโอกาส อู๋เฉิงก็อาจจะเลียได้หนักกว่า เขาเพียงแต่หงุดหงิดที่คนในเกมนั้นไม่ใช่ตัวเอง
ยิ่งคิดแทนตัวเองบ่อยเข้า ก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองจะทำได้ดีกว่าเสิ่นเหลียน อย่างน้อยก็ไม่จบลงด้วยการถูกทุกคนรังเกียจแบบนั้น
เจิ้งเกอก้มหน้ายิ้มบางๆ: "ฉันกับประธานฉู่แค่เพื่อนธรรมดา"
ถึงพูดอย่างนั้น แต่ในใจเจิ้งเกอก็แปลกใจเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่อยู่ร่วมงานกัน สายตาของฉู่ยี่หลานมักจะทอดลงมาอย่างหนักหน่วงเสมอ นานวันเข้า เจิ้งเกอก็ชินชา และเริ่มมั่นใจเกินไป จนรู้สึกรำคาญ
เขาไม่ชอบความหม่นหมองในตัวฉู่ยี่หลาน ตรงกันข้าม โจวถังซือที่มั่นใจและหยิ่งยะโสต่างหากที่เป็นเป้าหมายที่เขาไล่ตาม
คิดถึงตรงนี้ หัวใจเจิ้งเกอก็เต้นเร็วขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ ความกระสับกระส่ายที่คุ้นเคยกลับมา เขาเงยหน้ามองฉู่ยี่หลานโดยไม่รู้ตัว แต่กลับเห็นสายตาของอีกฝ่ายจับจ้องอยู่ที่มุมห้องจัดเลี้ยง มองตามไปก็เห็นใบหน้าด้านข้างที่ขาวซีดเย็นชาของเสิ่นเหลียน