พริบตาที่ฉู่ยี่หลานจากไป เสิ่นเหลียนก็กลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงไปหลายรอบ ทั้งที่ยังปวดร้าวไปทั้งตัว
ชีวิตช่างดีนัก! เสิ่นเหลียนภูมิอกภูมิใจ
ฉู่ยี่หลานไปถึงบริษัท หยางปินกับซุนปิ่งเหอก็อยู่กันพร้อมหน้า
วันนี้เป็นการประชุมสรุปผลงานรายไตรมาส ซึ่งค่อนข้างสำคัญ ตัวเลขการเติบโตต่างๆ จะปรากฏตรงหน้าฉู่ยี่หลานแบบไม่มีการปิดบัง ถ้าทำได้ดีก็แล้วไป แต่ถ้าทำได้ไม่ดี ก็ลองดูว่าจะใจสั่นระรัวหรือเปล่า
ที่น่ากลัวกว่านั้นคือ วันนี้ผู้ช่วยพิเศษซุนก็มาด้วย!
ซุนปิ่งเหอไม่เหมือนหยางปินที่ชอบกลบเกลื่อน เขาแสดงความรังเกียจต่อพวก "โง่เขลา" ไว้บนใบหน้าอย่างชัดเจน ยังไงก็ตาม แค่ถูกเขามองสักครั้ง ก็คงเริ่มสงสัยในไอคิวของตัวเองไม่มากก็น้อย
แต่ดูเหมือนวันนี้ดวงจะดี เพราะคุณฉู่ไม่ค่อยพูด สองผู้ช่วยพิเศษก็ดูเบื่อหน่ายไม่เอาไหน
พอการประชุมจบ ทุกคนแทบไม่อยากเชื่อสายตา จนไม่มีใครขยับออกไปตั้งนาน
ทุกคนมองหน้ากันไปมา คิดว่านี่จบแล้วเหรอ?
"เป็นไร?" ฉู่ยี่หลานพูดเสียงเรียบ "อยากให้ผู้ช่วยพิเศษซุนวิจารณ์ให้ฟังหน่อย?"
ในพริบตา เสียงเก้าอี้โต๊ะขยับภายในห้องประชุมดังระงม ทุกคนโอบเอกสารถือแก้วน้ำแล้วรีบเดินออกไป ยังไม่ถึงครึ่งนาทีห้องก็โล่ง
เมื่อทุกคนไปหมด ฉู่ยี่หลานจึงหันไปมองซุนปิ่งเหอ "วันนี้ปิดปากสนิทเชียว?"
ซุนปิ่งเหอทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วเทข้อมูลที่สืบมาได้ทั้งหมดออกมา
"บอส ก่อนหน้านี้เหตุการณ์ที่คฤหาสน์ เราไล่หาคนต้องสงสัย แต่ที่ไม่สงสัยเว่ยฟานเฉิน ก็เพราะคนคนนี้ไม่ได้ถูกเชิญมา เขาแอบอ้างนามของเจ้านายใหญ่คนหนึ่งเป็นฉากบังหน้าแทรกซึมเข้าไป ตอนลงทะเบียนหน้าประตูจึงไม่มีชื่อเขา"