เสียงโส่น่าบรรเลงรื่นเริงดังขึ้น
【March 7th: เดี๋ยวก่อน! ทำไมเพลงนี้ฟังคุ้น ๆ จัง】
【ซิง: รู้สึกว่าบรรยากาศจู่ ๆ ก็แปลกไปเลยแฮะ】
ภาพตัดฉับไปในพริบตา
งานแต่งงานสุดยิ่งใหญ่ราวกับความฝัน ปรากฏต่อหน้าทุกคนทั่วทั้งจักรวาล!
ห้องพิธีสีขาวสะอาดตา รายล้อมด้วยดอกไม้ แสงนุ่มนวลอาบไล้ไปทั่วทั้งงาน
เจ้าสาวคือโรบิน ส่วนเจ้าบ่าวก็ต้องเป็นกู้ฉางเกออยู่แล้ว
ส่วนคนที่ยืนอยู่กลางเวทีพิธี สวมชุดทักซิโดเนี้ยบกริบ รับหน้าที่เป็นบาทหลวง ก็คือซันเดย์ผู้มีสีหน้าเจ็บปวดและแผ่รังสีแค้นออกมาท่วมท้น
【ซันเดย์: ???】
【ซันเดย์: ให้ตายสิ! น้องสาวนาย! ไม่สิ! นั่นน้องสาวฉันนี่หว่า?! กู้ฉางเกอ! ทำไมนายถึงแต่งงานกับน้องสาวฉันขึ้นมาซะงั้น?! หรือว่านายทำอะไรเธอไปแล้ว......?】
【โรบิน: พี่คะ! อย่าพูดอะไรมั่ว ๆ ในไลฟ์สาธารณะสิคะ!】
【ซันเดย์: โธ่เว้ย!!!】
ภายในวิดีโอ
ซันเดย์มองโรบินที่อยู่ด้านล่าง ทั้งแต่งหน้าอย่างประณีตและแววตาเปี่ยมรัก
หัวใจเขาราวกับถูกมีดกรีด
“คุณโรบิน คุณเต็มใจหรือไม่ ไม่ว่าจะยากจนหรือมั่งมี ไม่ว่าจะพบเจอเรื่องราบรื่นหรือยากลำบาก ก็จะอยู่เคียงข้างคุณกู้ฉางเกอตลอดไป?”
เมื่อได้ยินคำถาม แววตาของโรบินก็พร่างประกายดุจดวงดาว เธอตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยว่า
“ฉันเต็มใจค่ะ!”
ทันทีที่คำตอบหนักแน่นนั้นหลุดออกมา ใบหน้าหล่อเหลาของซันเดย์ก็คล้ำลงราวกับก้นหม้อ!
เขาหันขวับไปมอง
จ้องกู้ฉางเกอที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉยเขม็ง
กู้ฉางเกอ: ?
ซันเดย์ฝืนกดอารมณ์ที่ใกล้จะระเบิดเอาไว้
เขาเอ่ยเสียงแข็งทื่อราวกับเครื่องจักร กัดฟันพูดว่า
“......คุณกู้ฉางเกอ”
“คุณเต็มใจรับโรบินเป็นภรรยาหรือไม่”
“ไม่ว่าจะยากจนหรือร่ำรวย—”
“ไม่ว่าจะมีสุขภาพแข็งแรงหรือเจ็บป่วย—”
“คุณก็จะรัก ให้เกียรติ และอยู่เคียงข้างเธอ”
“ไม่ทอดทิ้งกันตลอดชีวิต จนกว่าจะสิ้นลมหายใจใช่หรือไม่?”
【ไป๋เอ้อร์: คำอวยพรนี่ ทำไมฟังเหมือนคำประกาศสงครามเลยล่ะ?】
【จิ่งหยวน: ก็เพราะซันเดย์แทบจะกัดฟันจนแหลกแล้วน่ะสิ】
กล้องจับภาพกู้ฉางเกอ
เขาหลุบตาลง สีหน้าเรียบเฉย ริมฝีปากค่อย ๆ ขยับ
“ฉันเต็มใจ......”
“เดี๋ยวก่อน!!!”
ครืน—!!!
กู้ฉางเกอยังพูดไม่ทันจบ เสียงระเบิดกึกก้องจนแก้วหูก็แทบแตกพลันดังสนั่น!
กำแพงห้องพิธีอันแข็งแกร่งพังครืนลงมา!
รถไฟดวงดาวอันเจิดจ้าพุ่งทะลุภาพเข้ามา
มันพุ่งชนเข้ากลางงานแต่งอย่างบ้าคลั่งด้วยท่าทีกร่างสุดขีด!
【แดนเหิง: !!!】
【March 7th: ??? เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!】
【ฮิเมโกะ: โอ้โห! รถไฟดวงดาวเขาใช้กันแบบนี้เหรอ?!】
แขกเหรื่อทั้งงานตกตะลึงจนสมองว่างเปล่า รูม่านตาแทบสั่นระริกกันหมด
ประตูรถไฟเปิดออก
สาวน้อยวิญญาณเพลิง—ซิงปรากฏตัว!
หญิงสาวถือไม้เบสบอลไว้ในมือ สีหน้าเคร่งขรึม แววตาจริงจังสุด ๆ
เธอมาชิงเจ้าสาว
ซิงจ้องกู้ฉางเกอบนเวทีตรง ๆ น้ำเสียงเคร่งเครียดอย่างยิ่ง
“กู้ฉางเกอ! ฟังฉันก่อน!”
“ฉันรู้ว่าจังหวะนี้ไม่เหมาะเลย”
“ฉันรู้ว่าโอกาสริบหรี่มาก”
“แต่ฉันก็ยังอยากลองดูสักตั้ง!!”
ซิงเดินขึ้นเวทีอย่างไม่ลังเล
เธอยิ้มพลางยื่นมือไปหากู้ฉางเกอ แล้วตะโกนเสียงดังว่า
“มากับฉันเถอะ ฉางเกอ! ฉันจะทำให้นายมีความสุขไปตลอดชีวิตเอง!!”
ทั้งห้องพิธีเงียบกริบ
ทุกคนยืนนิ่งเป็นหิน
แขกของโรบินอ้าปากค้าง
เหล่าผู้โดยสารรถไฟดวงดาวโผล่หัวออกมาจากหน้าต่างรถ
【March 7th: ให้ตายสิ! ซิง เธอไปชิงเจ้าสาวทำไมเนี่ย?!】
【ซิง: ที่แท้ฉันกล้าขนาดนี้เลยเหรอ?】
【March 7th: ซิง ตั้งสติหน่อย! เธอจะไปชิงคนในงานแต่งของคนอื่นได้ยังไง!】
【ซิง: @กู้ฉางเกอ ฉันว่าพล็อตนี้ตื่นเต้นดีออก】
【กู้ฉางเกอ: ......】
ซันเดย์ในวิดีโอใจสลายอย่างหมดท่า
งานแต่งครั้งเดียวในชีวิตของน้องสาวตัวเอง......
ช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดในชีวิต......
กลับมีคนกล้าบุกเข้ามาชิงเจ้าสาวถึงในงาน?!!
“แกกำลังรนหาที่ตายอยู่!!!”
รัศมีรอบตัวซันเดย์พุ่งสูงขึ้น เขายกมือขึ้นเตรียมเรียกคณะนักร้องประสานเสียง
“ความรักเป็นอิสระ!!”
ซิงเองก็ไม่ยอมแพ้ แสงสีทองวูบไหวในดวงตา ท่าทางเหมือนพร้อมคลั่งได้ทุกเมื่อ
ใครมันจะไม่มีไม้ตายซ่อนไว้บ้างล่ะ?
คอยดูเถอะว่าฉันจะระเบิดแกให้กระจุยไหม!!
ในชั่วขณะที่การต่อสู้กำลังจะปะทุขึ้น
โรบินยกมือขึ้นเบา ๆ ห้ามพี่ชายที่กำลังเดือดดาลเอาไว้
เธอมองกู้ฉางเกอ
แววตาแดงก่ำ เจือความเศร้าและความคาดหวังที่ยากจะเอื้อนเอ่ย
“ฉางเกอ ถ้าคุณต้องการ คุณไปกับเขาได้นะ”
ทั้งงานเงียบสนิท
จากนั้นโรบินก็พูดเสริมเสียงเบาอีกประโยค
“พี่คะ เรื่องนี้อย่าเข้ามายุ่งเลยค่ะ ฉันอยากให้ฉางเกอเป็นคนเลือกเอง”
【March 7th: โรบินเธอ......ทำไมถึงเป็นคนดีขนาดนี้......】
【ไป๋ลู่: ......ฉันเริ่มรู้สึกว่าวิดีโอนี้โหดร้ายไปหน่อยแล้ว】
【ฮัวฮั่ว: ช่างเป็นคู่รักที่มีชะตากรรมแสนรันทดจริง ๆ～】
กู้ฉางเกอเงียบอยู่นานมาก
ภายใต้สายตาของผู้ชมนับร้อยล้านทั่วทั้งจักรวาล
เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้น กุมมือที่ซิงยื่นมาให้เบา ๆ
โรบิน: ( ´• ᴗ •` )
กู้ฉางเกอก้มหน้าลงด้วยสีหน้ารู้สึกผิด
เขาไม่กล้าสบตาโรบินที่มีแต่ความเศร้าอีกต่อไป
“โรบิน ขอโทษนะ”
“ขอโทษจริง ๆ ฉันทำให้คุณผิดหวัง”
โรบินส่ายหน้ารัว ๆ ทันที พยายามเค้นรอยยิ้มสดใสออกมา
“ไม่เป็นไรค่ะ! ฉันไม่ได้โทษคุณ!”
“ฉางเกอ รีบไปเถอะ เจ้าสาวที่แท้จริงของคุณกำลังรออยู่นะ!”
“ฉันไม่มีข้อเรียกร้องอะไรหรอกค่ะ”
“แค่หวังว่าคุณจะมีความสุข มีชีวิตที่ดี ได้ไหมคะ?”
โรบินพูดคำอวยพรออกมาจากปาก
แต่หยาดน้ำตาที่เอ่อคลอในดวงตากลับกลั้นไว้ไม่อยู่ในที่สุด
“ต้องมีความสุข......ต้องมีชีวิตที่ดี......”
แหมะ หยาดน้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนชุดเจ้าสาวสีขาวสะอาด
กู้ฉางเกอหลบสายตา ก่อนจะจับมือซิงแล้วหันหลังเดินไปทางรถไฟดวงดาวทีละก้าว
เมื่อเห็นภาพที่บีบหัวใจเช่นนี้ น้ำตาของโรบินก็พรั่งพรูออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่
“ต่อจากนี้ ในโลกของคุณจะไม่มีฉันอีกแล้ว......”
“ไม่เป็นไร”
“คุณต้องมีความสุขด้วยตัวเองนะ”
กู้ฉางเกอเงียบ ไม่พูดอะไรสักคำ แล้วขึ้นรถไฟไปโดยไม่หันกลับมา
รถไฟออกตัว
เสียงหวูดรถไฟดังกึกก้อง กลบเสียงหัวใจที่แตกสลาย
ขบวนรถค่อย ๆ เคลื่อนตัว
โรบินยืนนิ่งอยู่ที่เดิมอย่างเหม่อลอย
ทันใดนั้น เธอก็สะบัดรองเท้าส้นสูงที่เกะกะออกจากเท้า
ยกชายกระโปรงขึ้นแล้ววิ่งไล่ตามรถไฟราวกับคนเสียสติ!
“กู้ฉางเกอ!!”
“กู้ฉางเกอ! พาฉันไปด้วยเถอะ!!”
“โลกของฉันขาดคุณไม่ได้!!”
รถไฟดวงดาวคือพาหนะที่เหล่าเทพใช้เดินทางข้ามทะเลดวงดาว
ไม่ว่าโรบินจะวิ่งสุดชีวิตแค่ไหน ก็ไม่มีทางตามทัน
เพียงไม่กี่วินาที
รถไฟก็ทะยานขึ้นฟ้า พุ่งฝ่าท้องนภาและลับหายไปไกล
จนกระทั่งเธอมองไม่เห็นเงาร่างที่คุ้นเคยนั้นอีกต่อไป
ขาทั้งสองของโรบินจึงอ่อนแรง ก่อนจะทรุดลงคุกเข่ากับพื้นเย็นเฉียบอย่างหนัก
สายลมยามค่ำคืนพัดวังเวง หยาดน้ำตาพรั่งพรู
โรบินพึมพำอย่างสิ้นหวังด้วยเสียงแหบพร่า
“ฉางเกอ......ถ้าไม่มีคุณ ฉันจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไง......”
ภาพวิดีโอหยุดนิ่งลงตรงนี้
【ซันเดย์: เชี่ย เชี่ย ๆ ๆ ๆ ๆ!!!
กู้ฉางเกอ!!! แกมันสมควรตายจริง ๆ!!!
ดูวิดีโอนี่แล้วยังทรมานยิ่งกว่าฆ่าฉันอีก!!!
แกอยู่ไหน?! ส่งพิกัดมา!!!
ฉันจะดวลกับแกตัวต่อตัว!!! จะสู้กันจนกว่าจะมีใครตายไปข้าง!!!】