แย่แล้ว แย่แล้ว แย่แล้ว!
ซันเดย์กลายเป็นมารไปแล้ว!
สมองของกู้ฉางเกอแล่นปรื๋อ
เขายังเป็นหนุ่มซิงอยู่นะ ยังไม่ได้มีชีวิตสุขสันต์กับโรบินเลย วันนี้จะมาตายที่นี่แล้วเหรอ?
ไม่ได้!
เขายังเกาะโรบินกินไม่หนำใจเลย!
ยังไม่เคยใช้ชีวิตเป็นคุณชายในโรงแรมหรูของเพนาโคเนียเลย!
ยังไม่...
เดี๋ยวนะ
กู้ฉางเกอ: ( ⁰ ﹀ ⁰ )
จู่ ๆ กู้ฉางเกอก็ยกมุมปากขึ้น แววตาเปลี่ยนเป็นมีเลศนัย
“ยิ้มอะไร?” ซันเดย์รู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมานิดหน่อย
ดูสีหน้าทั้งหื่นทั้งเจ้าเล่ห์ของกู้ฉางเกอนั่นสิ
หมอนี่ต้องกำลังคิดเรื่องไม่ดีอยู่แน่!
“พี่เขย นายคงไม่อยากให้โรบินรู้หรอกใช่ไหมว่า—นายกำลังวางแผนปิดบังเธอ แล้วแอบไปเป็นเทพคนเดียว?”
“อะไรนะ! นาย...นายรู้ได้ยังไง?”
สีหน้าของซันเดย์เปลี่ยนไปทันที
“ไม่สิ กู้ฉางเกอ! กล้าขู่ฉันงั้นเหรอ?!”
กู้ฉางเกอพูดเนิบ ๆ ว่า “ถ้าคนในตระกูลโอ๊กได้รู้ว่าประมุขซันเดย์ผู้เป็นที่รักและเคารพของพวกเขา แท้จริงแล้วเป็นคนทะเยอทะยานที่คิดจะใช้ระเบียบมาแทนที่ความประสานกลมกลืน...”
“...นาย!”
ซันเดย์เบิกตากว้าง โกรธจนตัวสั่นไปหมด
แต่เขากลั้นใจไม่ให้ระเบิดอารมณ์ แล้วฝืนยิ้มถามว่า
“คุณกู้ครับ ต้องการให้ผมทำยังไงถึงจะไม่เอาเรื่องนี้ไปพูด?”
กู้ฉางเกอพยักหน้าอย่างพอใจ “ฉันอยากให้นาย...”
“ไม่ได้!”
พอได้ยิน ซันเดย์ก็ร้อนรน สมองพลันร้อนวูบจนโพล่งออกมาว่า
“กู้ฉางเกอ! ฉันเตือนนายไว้ก่อนนะ! อย่าทำเกินไป!”
“ถึงฉันจะรับปากโรบินว่าจะไม่ฆ่านาย แต่ถ้านายกล้าเรียกร้องอะไรลามก ๆ ละก็...ฉัน ฉันก็เป็นผู้ชายนะ!”
กู้ฉางเกอ: “o_o”
กู้ฉางเกอ: “o_O”
กู้ฉางเกอ: “(◐ _ ◑)”
สีหน้าของกู้ฉางเกอเปลี่ยนไปมาหลากหลายแบบในชั่วพริบตา ชวนตะลึงสุด ๆ
ซันเดย์หน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธเคือง ก่อนจะต่อว่า
“ยังจะทำเป็นไม่รู้เรื่องอีก!
ไม่คิดเลยว่านายจะคิดกวาดเรียบทั้งพี่ทั้งน้อง!
ชั่วช้าสิ้นดี! เดรัจฉานยิ่งกว่าสัตว์!
ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าโรบินไปชอบคนอย่างนายได้ยังไง!”
“ไม่ใช่! พอเลย พอ! นายคิดไปถึงไหนแล้วเนี่ย!”
กู้ฉางเกอได้สติ รีบขัดคำพูดเหลวไหลของอีกฝ่าย
“พี่เขย หุบปากก่อน! ฟังฉันพูดให้จบ!”
“ฉันไม่ได้อยากได้ตัวนาย!”
“ฉันอยากให้นายช่วยชี้แจงในกลุ่ม”
“ให้ทุกคนรู้ว่าฉันไม่ใช่ผู้ชายเฮงซวย!”
“ที่แท้ก็แค่นี้เอง” ซันเดย์ถอนหายใจโล่งอก เช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผากแล้วพูดอย่างกระอักกระอ่วน “ได้ ไม่มีปัญหา”
กู้ฉางเกอพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะเสริมว่า
“ฉันยังอยากให้นายล้มเลิกแผนขึ้นเป็นเทพด้วย”
ซันเดย์ขมวดคิ้ว ปฏิเสธทันทีโดยไม่ลังเล
“ไม่ได้!”
กู้ฉางเกอส่ายหน้าอย่างจนปัญญา
“แผนขึ้นเป็นเทพต้องล้มเหลวแน่ แถมจะทำให้นายร่างแหลกสลายด้วย”
ซันเดย์แค่นเสียง “ยังไม่ทันได้ลองเลย นายเอาอะไรมาพูดว่าฉันจะล้มเหลว!”
กู้ฉางเกอพูดเสียงเนิบช้าว่า
“ไม่นึกเลยนะ ซันเดย์ หน้าตานายดูซื่อ ๆ แท้ ๆ แต่เพื่อขึ้นเป็นเทพ ถึงกับกล้าหักหลังผู้ครองฝัน...”
ซันเดย์: “...”
บัดซบเอ๊ย!
ไอ้เวรนี่!
ถ้าโรบินไม่ได้พูดว่าชาตินี้เธอจะเลือกนายคนเดียว!
วันนี้ฉันคงฆ่าไอ้เดรัจฉานนี่เพื่อปิดปากไปแล้ว!
สีหน้าของซันเดย์เปลี่ยนไปมา เขาเงียบอยู่นาน
สุดท้าย
เพราะกลัวว่ากู้ฉางเกอจะเอาเรื่องเขาไปแฉ เขาจึงเลือกยอมถอย
ซันเดย์หัวเราะเสียงดัง พลางคว้ามือกู้ฉางเกอไว้ น้ำเสียงสนิทสนมราวกับพี่น้องแท้ ๆ ที่พลัดพรากกันมานาน
“โธ่เอ๊ย เมื่อกี้ก็แค่หยอกกันเล่นน่ะ”
“เราคนกันเองทั้งนั้น มีอะไรก็ค่อย ๆ คุยกันสิ”
..................
ในห้องของโรบิน
กู้ฉางเกอกับซันเดย์ปิดประตู
แล้วเริ่มพูดคุยกันอย่าง “สนิทสนมเป็นมิตร” แบบเจาะลึก
จะสนิทสนมขนาดไหนน่ะหรือ?
ก็ประมาณว่ากู้ฉางเกอกุมจุดอ่อนของซันเดย์ไว้ในมือ
ส่วนซันเดย์ก็กุมจุดอ่อนของกู้ฉางเกอไว้เหมือนกัน
ทั้งคู่จ้องกันตาเขม็ง ราวกับไก่ชนสองตัวที่กำลังโมโห
สุดท้ายก็แลกคำขู่กันว่า “ถ้าน้องสาวฉันเสียใจ ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่” กับ “ถ้าน้องสาวนายเสียใจ ฉันจะเอาหัวไปให้ถึงที่”
ทั้งสองฝ่ายจึงบรรลุข้อตกลงสงบศึกชั่วคราว
ซันเดย์กัดฟันยอมชะลอแผนขึ้นเป็นเทพออกไปก่อน
แต่เขามีเงื่อนไขพ่วงมาด้วยข้อหนึ่ง
“กู้ฉางเกอ!”
“เรามาทำสัญญาสามปีกัน!”
ซันเดย์นั่งอยู่บนเตียงใหญ่ ประสานนิ้วมือไว้ใต้คาง
น้ำเสียงเคร่งขรึมอย่างยิ่ง
“จะให้ฉันยอมล้มเลิกแผนขึ้นเป็นเทพก็ได้!”
“แต่หลังจากนี้สามปี”
“นายต้องมีพลังมากพอที่จะปกป้องโรบิน!”
ตอนซันเดย์พูด แววตาของเขาทั้งเย็นชาและมืดหม่น
“อย่าคิดว่าฉันกำลังจงใจหาเรื่องนาย”
“ตอนนี้ในตระกูลมีคลื่นใต้น้ำปั่นป่วน สถานการณ์วุ่นวายไปหมด
พวกอา ๆ ที่แสนดีของฉัน ต่อหน้าก็ทำเป็นสุภาพ
แต่ลับหลังแทบอยากฉีกเนื้อเถือหนังฉันกับโรบิน
แล้วกินพวกเราให้เกลี้ยง!”
กู้ฉางเกอเข้าใจความหมายของเขา
ตอนนี้โรบินเป็นนักร้องหญิงที่โด่งดังและเป็นที่ต้องการตัวที่สุดในกาแล็กซี
ไม่รู้ว่ามีสายตากี่คู่กำลังจ้องโรบินอยู่
ถ้าไม่มีพลังมากพอ
ไม่ช้าก็เร็ว โรบินจะกลายเป็นเนื้อบนเขียงของคนอื่น
ถูกเชือดได้ตามใจ
“แค่พลังระดับผู้ส่งสารยังไม่พอ ห่างไกลจากคำว่าพอด้วยซ้ำ”
ซันเดย์พูดเสียงต่ำ
“ในจักรวาลย่อมมีคนบ้าบิ่นที่กล้าแย่งของจากปากเสืออยู่เสมอ
มีเพียงเทพเท่านั้นที่จะทำให้ทุกคนหวาดกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้!”
กู้ฉางเกอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้น
“ฉันสาบาน”
“ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่”
“ใครกล้าทำร้ายโรบิน ฉันจะศอกให้ตาย!”
“ต่อให้นานุคมาเอง ฉันก็ศอกไม่ยั้งเหมือนกัน!”
ซันเดย์จ้องเขาอยู่นาน
กู้ฉางเกอนึกว่าอีกฝ่ายคงพูดทำนองว่า “ถ้านายทำไม่ได้ ฉันจะฆ่านายก่อน” แต่ซันเดย์กลับถอนหายใจเบา ๆ เท่านั้น
“ก็...ได้...”
“จะยอมเชื่อนายสักครั้งก็แล้วกัน”
กู้ฉางเกอ: “...ขอบคุณนะ”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก แค่ดูแลโรบินให้ดีก็พอ”
“แน่นอนอยู่แล้ว”
ชายหนุ่มทั้งสองสบตากัน
ในที่สุดจากที่จ้องหน้ากันอย่างไม่ยอมใคร ก็เปลี่ยนเป็นยิ้มให้กัน
จากนั้นกู้ฉางเกอก็ตบต้นขาตัวเอง นึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้
พวกแฟนคลับเพี้ยน ๆ ในห้องไลฟ์ยังด่าเขาอยู่เลย!
เขารีบควักโทรศัพท์ออกมา เปิดกลุ่มแชตของไลฟ์
ข้อความพุ่งไปแล้วกว่า 9,990,000 ข้อความ ทั้งหมดเป็นคำประณามเขา
ให้ตายสิ! วันนี้วันทำงานนะ!
ไอ้พวกเวรนี่ไม่ต้องไปทำงานกันหรือไง?
ว่างนักหรือไง ถึงได้มาปล่อยข่าวลือใส่ร้ายคนดีอยู่ตรงนี้!
กู้ฉางเกอโกรธขึ้นมาทันที
【กู้ฉางเกอ: ทุกคน ฟังทางนี้!
ทำอะไรก็ต้องมีมโนธรรมกันบ้างสิ!
นั่นมันก็แค่วิดีโอแฟนเมดที่แต่งขึ้นมาลอย ๆ เท่านั้นเอง!
ตั้งแต่เกิดมากู้ฉางเกอคนนี้
ไม่เคยทำให้ผู้หญิงคนไหนต้องร้องไห้เลยสักครั้ง!
ไม่มีสักคน! ครึ่งคนก็ไม่มี!!
พวกคุณปล่อยข่าวลือใส่ร้ายคนบริสุทธิ์อย่างฉันแบบนี้...
ยังมีกฎหมายอยู่ไหม! ยังมีความยุติธรรมอยู่ไหม!!】
【ซันเดย์: พูดได้ดี พวกคุณทำเกินไปจริง ๆ!
ฉันรู้ดีที่สุดว่าน้องเขยเป็นคนยังไง!
เขาซื่อขนาดนี้ พวกคุณพูดว่าเขาเป็นผู้ชายเฮงซวยได้ยังไง!】
【March 7th: ?】
【สเตลเล: ?】
【ฮิเมโกะ: ?】
【แดนเหิง: ?】
【วอลท์: ?】
【ซิลเวอร์วูล์ฟ: @ซันเดย์ ถ้าโดนกู้ฉางเกอแฮ็กบัญชี ก็ลองกะพริบตาสิ】
【โรบิน: @ซันเดย์ พี่ชาย! ในที่สุดพี่ก็ยอมรับฉางเกอแล้ว! ฉันดีใจมากเลย! อุฮุ อุฮุ~~】
【ซันเดย์: ...โรบิน เงียบก่อน】
【โรบิน: เอ๊ะ?】