หมิงอี้แววตาวูบไหว เดินไปเบื้องหน้าเขาอย่างว่าง่าย ยอบกายคำนับเล็กน้อย “ท่านอารอง”
สายตาจงเซี่ยนหยุดอยู่บนแก้มขาวราวเครื่องกระเบื้องของนาง เขายกมือขึ้นประหนึ่งจะสัมผัส หมิงอี้พลันหดตัวราวนกที่ตกใจเสียงธนู ก่อนจะเหลือบมองรอบกายอย่างระแวดระวังโดยไม่รู้ตัว
ราวกับหวาดกลัวอย่างยิ่งว่าจะมีคนเห็นกิริยาไม่เหมาะสมของเขา
ท้ายที่สุดจงเซี่ยนก็ลดมือลง คุณหนูน้อยเขินอาย เขาจึงอดกลั้นไม่ทำให้นางลำบากใจ
เขาเอ่ยว่า “ข้าสืบรู้แล้วว่าผู้ใดทำให้เจ้าตกน้ำ เป็นคุณชายสามแห่งตระกูลหลู ก็คือคนที่กระโดดลงทะเลสาบเพื่อช่วยเจ้าในวันนั้น”
หมิงอี้ได้ยินแล้วก็แสร้งทำเป็นตกใจและไม่เข้าใจ ยกมือปิดริมฝีปาก “ข้ากับเขาไร้ความแค้นต่อกัน เหตุใดเขาจึงต้องทำร้ายข้า”
แววตาจงเซี่ยนฉายความเย็นชา “เขาหลงใหลรูปโฉมของเจ้า จึงผลักเจ้าตกน้ำ หมายฉวยโอกาสทำเรื่องชั่วช้ากับเจ้า ทำลายความบริสุทธิ์ของเจ้า ทว่าข้าสั่งสอนเขาไปแล้ว หักขาเขาไปข้างหนึ่ง เขาคงไม่มารบกวนเจ้าอีก”
ระหว่างพูด จงเซี่ยนจับจ้องนางด้วยดวงตาดำขลับราวหยดหมึกไม่วางตา
หมิงอี้มองท่าทางแต่งกายภูมิฐาน ดูสูงส่งมีคุณธรรมของเขา แล้วลอบตำหนิในใจ เจ้าคนผู้นี้กับหลูจางหมิงที่หลงใหลรูปโฉมของนางต่างกันตรงไหนกัน ก็แค่เสแสร้งเก่งกว่าหลูจางหมิงเท่านั้น
ในใจหมิงอี้ดูแคลนเขาอย่างยิ่ง ทว่าบนใบหน้ากลับแสร้งทำเป็นซาบซึ้งจนน้ำตาคลอ ก้มตาลงเอ่ยว่า “ขอบพระคุณท่านอารองที่ทวงความเป็นธรรมให้หมิงอี้ หมิงอี้ซาบซึ้งใจยิ่งนัก”