ถังสื่อหมิงกลับถึงบ้านในสภาพเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง ถังเย่าตงกับสวี่หงกำลังกินข้าวกันอยู่
“พ่อ แม่ ผมกลับมาแล้วครับ”
ถังเย่าตงพยักหน้ายิ้มให้ถังสื่อหมิง “กลับมาแล้วก็ดี ไปล้างมือแล้วมากินข้าวด้วยกันสิ”
สวี่หงเงยหน้าขึ้นมองถังสื่อหมิงแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “ไปตักข้าวมาเอง”
ถังสื่อหมิงรับคำ วางของลงแล้วไปล้างมือกับล้างหน้า
เดิมทีถังสื่อหมิงคิดว่าพ่อแม่รู้ว่าเขาจะกลับมาวันนี้ จึงตั้งใจรอกินข้าวพร้อมกัน
ที่จริงเขาก็เข้าใจอยู่แก่ใจว่าพวกท่านปฏิบัติกับเขาแบบนี้เพราะหลินเหย่าเหย่า
ถังสื่อหมิงไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาคิดมาก รีบล้างมือกับหน้าแล้วไปตักข้าวจากห้องครัวออกมา
ระหว่างมื้ออาหาร สวี่หงยังคงไม่สนใจถังสื่อหมิง เอาแต่กินข้าวของตัวเอง
ส่วนถังเย่าตงยังทำตัวเหมือนปกติ กินข้าวไปพลางถามเรื่องในหมู่บ้านต้าเถียนของถังสื่อหมิงไปพลาง
ทั้งสองคุยกันเรื่อยเปื่อย บรรยากาศนับว่ากลมเกลียว
ถังเย่าตงนึกถึงเสิ่นเจิ้นที่เมื่อเช้าตรู่ยังตื่นเต้นคุยโวว่า ภรรยายอมพาไปสถานีรถไฟด้วยกันเพื่อรับลูกสาว จึงถามขึ้นว่า “เสี่ยวหมิง ตอนกลับมาเจอคุณลุงเสิ่นกับพวกเขาหรือเปล่า?”
ถังสื่อหมิงพยักหน้า “ผมกับปั้นเซี่ยนั่งรถไฟขบวนเดียวกัน ตอนออกจากสถานีก็เห็นคุณลุงเสิ่นกับคุณป้าโจวมารับปั้นเซี่ยพอดี ผมยังเข้าไปทักพวกท่านด้วย”
ถังเย่าตงยิ้ม กำลังจะพูด แต่สวี่หงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยแทรกขึ้นมา “เสี่ยวหมิง ลูกกลับมากับปั้นเซี่ยหรือ?”
หากตั้งใจฟังดี ๆ จะได้ยินความตื่นเต้นจาง ๆ ในเสียงของเธอ
เดิมทีสวี่หงเห็นลูกชายคนนี้ทำอะไรก็ขัดหูขัดตา ทั้งโง่ทั้งตาบอด จึงไม่อยากสนใจเขาสักนิด
พอนึกถึงเรื่องที่เขาไม่สนอนาคตของตัวเอง ยืนกรานจะไปพัวพันกับนักโทษใช้แรงงานอย่างหลินเหย่าเหย่า คอยวนเวียนรับใช้เธอไม่ห่าง สวี่หงก็โมโหจนเจ็บหน้าอก