แม้ซ่งกวนไห่จะถูกพาตัวไปแล้ว แต่ในใจของสวี่จื้อซานก็ยังว้าวุ่นไม่หาย
เขาอดมองบรรดาผู้นำสหกรณ์ที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้ ถ้าทหารเหล่านี้มาจัดการคดี แล้วผู้นำสหกรณ์มาที่หมู่บ้านต้าเถียนด้วยเหตุใดกันล่ะ??
คงไม่ใช่มาดูคนอื่นจัดการคดีหรอกนะ
อีกอย่าง ผู้บังคับกองร้อยตู้ก็จับคนไปแล้วแท้ ๆ ทำไมดูเหมือนยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับกันอีกล่ะ??
หรือว่าพวกเขายังมีภารกิจอื่นที่นี่
หรือในหมู่บ้านยังมีคนอื่นทำผิดอีก??
ขณะที่สวี่จื้อซานกำลังลังเลว่าจะเอ่ยถามก่อนดีหรือไม่ เลขาธิการหลี่แห่งสหกรณ์ตงหยางก็เดินยิ้มแย้มมาหาเสิ่นป้านเซี่ย
“คุณคือปัญญาชนเสิ่นใช่ไหม สหกรณ์ตงหยางรู้สึกเป็นเกียรติที่มีสหายดี ๆ อย่างคุณ ท่านผู้นำผู้ยิ่งใหญ่กล่าวไว้ว่า ผู้หญิงแบกรับภาระได้ครึ่งฟ้า แม้คุณจะตกอยู่ในอันตราย แต่ก็ยังตั้งสติได้ ไม่เพียงช่วยตัวเองให้รอด ยังช่วยคนอื่นออกมาได้อีกมากมาย เป็นวีรสตรีที่ไม่ด้อยไปกว่าบุรุษเลยจริง ๆ”