ลู่หนิงอานเห็นท่าทีที่หมอหานมีต่อหลินเหย่าเหย่าทั้งหมด เขาหัวเราะเย็นชาอยู่ในใจ
คนปกติทั่วไป แค่รู้ธาตุแท้ของหลินเหย่าเหย่า ก็คงเลือกตีตัวออกห่างจากเธอ
ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรตัวเองจะถูกจัดการในฐานะเสี้ยนหนาม
พอเห็นหมอหานมีท่าทีเย็นชากับตัวเองขึ้นมาก หลินเหย่าเหย่าก็กัดริมฝีปาก ด่าคนจุ้นจ้านที่อยู่ตรงนั้นในใจอย่างเงียบ ๆ ไปหนึ่งรอบ
เธอระบายความเกลียดชังทั้งหมดลงบนเสิ่นป้านเซี่ย
ทำไมเสิ่นป้านเซี่ยถึงต้องคอยเป็นศัตรูกับเธออยู่เรื่อย?!
ทั้งที่ตอนนี้เจ้าตัวไม่ได้อยู่ที่นี่แท้ ๆ แต่กลับยังทำให้คนพวกนี้รีบร้อนออกหน้าพูดแทนเสิ่นป้านเซี่ยกันได้
หรือว่าคนพวกนี้เป็นหมาที่เธอเลี้ยงไว้หมดเลยหรือไง?!