โจวอวี้เฟินยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห แทบจะชี้หน้าด่าเสิ่นเจิ้นอยู่แล้ว
“คุณเอาแต่พูดว่าพวกเธอสองแม่ลูกลำบาก ต้องดูแลให้มากหน่อย เพราะเห็นแก่บุญคุณที่หลินจวิ้นเซิงมีต่อคุณ หลายปีมานี้คุณดูแลครอบครัวพวกเธอสารพัด ฉันก็ไม่เคยว่าอะไร แถมยังจัดงานให้หวูหลานฮวาที่ครัวหลังโรงพยาบาล แบบนี้ยังไม่พออีกเหรอ?”
“คุณจะตอบแทนบุญคุณก็เรื่องของคุณ แล้วทำไมต้องลากลูกสาวฉันมาเกี่ยวด้วย?!”
“ลองพูดมาสิ ตั้งแต่เล็กจนโต ป้านเซี่ยต้องทนทุกข์เพราะหลินเหย่าเหย่าไปตั้งเท่าไร?”
“หลินเหย่าเหย่าเอาแต่ทำท่าน่าสงสารอยู่ทุกวัน คนที่ไม่รู้คงคิดว่าใครรังแกเธอเสียอีก”
“ไม่ว่าป้านเซี่ยจะมีอะไร หลินเหย่าเหย่าก็อยากแย่งไปหมด เธอมันคนอกตัญญู ได้ของดีไปตั้งมากมายแล้วยังไม่พอ ถึงกับตามมาหมู่บ้านต้าเถียนเพื่อทำร้ายลูกสาวฉันอีก”