โจวอวี้เฟินเดิมทีอยากพูดอะไรต่ออีกสักหน่อย แต่พอเห็นเสิ่นเจิ้นมา คำพูดที่จ่ออยู่ริมฝีปากก็กลืนกลับลงไป
“จ่ายเงินซื้อของครบแล้วหรือยัง?”
เสิ่นเจิ้นพยักหน้า เดินมาหาพวกเธอ “ไปกันเถอะ เราไปกินข้าวที่ร้านอาหารของรัฐกัน”
โจวอวี้เฟินเองก็ยิ้มแย้ม พลางคล้องแขนเสิ่นป้านเซี่ย “ป้านเซี่ย เดี๋ยวสั่งหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงกับซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานของโปรดลูก แล้วสั่งขาหมูตุ๋นมาอีกจานนะ”
เสิ่นป้านเซี่ยยิ้มรับ “ได้ค่ะ”
คราวก่อนตอนเธอติดตามตู้จงกับตู้รุ่ยเจ๋อออกจากหมู่บ้านซั่งเหอ ระหว่างทางก็แวะกินข้าวที่ร้านอาหารของรัฐเหมือนกัน
แม้อาหารในยุคนี้จะมีให้เลือกไม่หลากหลายเท่าคนรุ่นหลัง แต่ฝีมือพ่อครัวในร้านอาหารของรัฐก็ถือว่าไม่เลวเลย
ทั้งสามเดินไปยังที่จอดรถด้วยกัน ระหว่างทางโจวอวี้เฟินยังคงพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด “ลูกต้องกินให้เยอะ ๆ นะ แม่เห็นว่าลูกผอมลงไปมากเมื่อเทียบกับตอนเพิ่งลงชนบท”