เห็นสีหน้าของหลินเหย่าเหย่าไม่สู้ดี หลี่หลานฮวาจึงไม่ยืนกรานอีก
เธอเองก็รู้ว่าโอกาสที่เสิ่นเจิ้นจะถูกใจเธอนั้นมีน้อยมาก ต่อไปคงต้องพึ่งลูกสาวถึงจะมีชีวิตที่ดีได้
“ได้ งั้นแม่จะเตรียมของขวัญให้ลูกสักหน่อย ช่วงนี้เสิ่นป้านเซี่ยยังไม่กลับมา ไม่มีใครคอยพูดจาเหลวไหลข้างหูคุณอาเสิ่น ลูกก็หาโอกาสคุยกับเขาดี ๆ สานสัมพันธ์กันหน่อย”
หลี่หลานฮวาเกลียดโจวอวี้เฟินกับเสิ่นป้านเซี่ยสองแม่ลูกเป็นพิเศษ โดยเฉพาะเสิ่นป้านเซี่ย
ตั้งแต่เด็ก เสิ่นป้านเซี่ยก็หาเรื่องเพราะเสิ่นเจิ้นดีกับหลินเหย่าเหย่าอยู่บ่อย ๆ ทุกครั้งที่เธอก่อเรื่อง เสิ่นเจิ้นก็จะตีตัวออกห่างหลินเหย่าเหย่าไปพักหนึ่ง
หลี่หลานฮวาฝันอยากให้เสิ่นป้านเซี่ยหายไปจากชีวิตพวกเธอสองแม่ลูกให้สิ้นซาก หรือไม่ก็แต่งงานไปไกล ๆ อย่ากลับมายุ่งเรื่องของพวกเธออีก
ตอนนี้ตัวก่อเรื่องอย่างเสิ่นป้านเซี่ยก็ออกจากเขตบ้านพักทหารไปแล้ว แทนที่จะเป็นลูกสาวผู้การดี ๆ กลับวิ่งไปเป็นปัญญาชนที่ไปอยู่ชนบทในที่ห่างไกล
น่าเสียดายที่เหยาเหยาของเธอก็ถูกบีบจนไม่มีทางเลือก จำต้องลงชนบทตามไปด้วย
หลี่หลานฮวาด่าเสิ่นป้านเซี่ยในใจจนแทบไม่เหลือชิ้นดี สมองคงมีน้ำเข้าแน่ ๆ ถึงได้วิ่งไปเป็นชาวนาไม่พอ ยังลากเหยาเหยาของเธอไปลำบากด้วย
หลินเหย่าเหยารับคำส่ง ๆ พลางหลุบตาลง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
หลี่หลานฮวาหยิบแอปเปิลที่ล้างแล้วออกมา “เหยาเหยา กินผลไม้หน่อยสิ ดีต่อผิวนะ”