เสิ่นป้านเซี่ยรู้สึกประหลาดใจขึ้นมาในใจ “ทหารเสนารักษ์คนนั้นรู้เรื่องนี้ด้วยหรือเปล่าคะ?”
โจวอวี้เฟินนิ่งไปครู่หนึ่ง “เขาเสียชีวิตในสนามรบ ไม่ได้กลับมา”
พูดจบ เธอก็ถอนหายใจ “ไม่ว่าจะเป็นหลินจวิ้นเซิงที่พาพ่อของลูกไปยังเขตปลอดภัย หรือทหารเสนารักษ์คนนั้นที่ช่วยปฐมพยาบาลพ่อของลูก แล้วพาไปที่ค่ายเพื่อรักษาต่อ ทั้งคู่ก็เป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตพ่อของลูกทั้งนั้น พวกเราสืบหาข้อมูลของทหารเสนารักษ์คนนั้น เผื่อจะมีอะไรที่ช่วยเหลือครอบครัวเขาได้ แต่เขาเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีทั้งภรรยาและลูก อยู่ตัวคนเดียว”
เสิ่นป้านเซี่ยขมวดคิ้ว “ถ้าอย่างนั้นพ่อก็ยืนยันได้จากช่องทางอื่นว่าหลินจวิ้นเซิงเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตพ่อใช่ไหมคะ?”
ตอนนั้น คนที่ได้พบผู้มีพระคุณซึ่งช่วยชีวิตเสิ่นเจิ้นมีเพียงทหารเสนารักษ์คนนั้น
แต่ทหารเสนารักษ์คนนั้นกลับเสียชีวิตในสนามรบ