“ของส่งไปให้พวกอาจารย์แล้วหรือยัง? พวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง?”
เลขาธิการเหอรินน้ำให้หยวนเทา ก่อนเอ่ยถามอย่างร้อนใจ
แม้จะตามหากู้หมิงกับกู้จื่ออี้พบแล้ว แต่ตอนนี้ก็ยังมีคนคอยจับตาพวกเขาอยู่ เลขาธิการเหอจึงไม่กล้าทำอะไรให้เป็นที่สังเกตมากเกินไป
เขาเพียงให้คนแวะไปส่งข้าวของเป็นระยะ เพื่อดูว่าพวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง สภาพร่างกายและจิตใจเป็นเช่นไร และยังขาดเหลืออะไรหรือไม่
หยวนเทาตอบว่า “เลขาธิการครับ ขนมไหว้พระจันทร์กับของกินของใช้พวกนั้นส่งถึงมือศาสตราจารย์กู้แล้วครับ สภาพพวกเขาก็ดีกว่าเมื่อก่อนมาก ดูไม่ผอมแห้งเหมือนเดิมแล้ว แถมยังมีเรี่ยวแรงดี ท่านไม่ต้องเป็นห่วงครับ”
เขารู้ว่าเลขาธิการเหอเป็นห่วงกู้หมิงกับกู้จื่ออี้มาตลอด ครั้งก่อนยังอุตส่าห์นำคูปองผ้าของตัวเองออกมาทั้งหมด แล้วซื้อเสื้อผ้ากับรองเท้าให้พวกเขา โดยเลือกขนาดให้เหมาะกับรูปร่างของกู้หมิงและกู้จื่ออี้ตามลำดับ
เขายังกังวลว่าเสื้อผ้าพวกนั้นจะดูดีเกินไปจนคนช่างสังเกตจับพิรุธได้ จึงจงใจใช้เศษผ้าปะเป็นรอยตามเสื้อ ถึงจะเป็นเสื้อผ้าใหม่ แต่ก็ดูไม่สะดุดตาเกินไป
เลขาธิการเหอพยักหน้า “อย่างนั้นก็ดีแล้ว น่าเสียดายที่ฉลองไหว้พระจันทร์กับพวกเขาด้วยไม่ได้”
พูดแล้วเขาก็ถอนหายใจ “ไม่รู้ว่าอาจารย์จะโทษฉันไหม ที่ใช้เวลาตั้งนานกว่าจะตามหาพวกเขาเจอ”
หยวนเทาปลอบว่า “เลขาธิการครับ ยังมีเวลาอีกมาก ต่อไปก็ยังมีโอกาสได้อยู่พร้อมหน้ากัน ตอนนี้ใคร ๆ ต่างก็ลำบาก อาจารย์ได้รับน้ำใจของท่านแล้ว ต้องเข้าใจแน่นอนครับ”
ดวงตาของเลขาธิการเหอแดงเรื่อ “ใช่ ยังมีเวลาอีกมาก”
ตราบใดที่ทุกคนยังมีชีวิตอยู่ สักวันย่อมได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากัน
ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือรีบให้พวกอาจารย์กับเสี่ยวอี้ฟื้นฟูร่างกายให้ดี