ในอุโมงค์ที่แสงสลัว เกังจื่อกำลังเล่นไม้ในมือ จ้องมองเหล่าผู้หญิงที่สั่นเทาด้วยสายตาอาฆาต——
“ทุกคนอยู่นิ่งๆ ไว้ ใครกล้าส่งเสียง หรือคิดจะหนี อย่าหาว่าฉันไม่เตือน”
หลี่ต้าจื้อที่อยู่ด้านข้างนั่งเอนกายสบายๆ ยกชามเหล้าขึ้นจิบ
เขามองไปที่เกังจื่อ: “พอแล้ว นั่งลงกินข้าวเถอะ ยังกลัวผู้หญิงพวกนี้จะก่อเรื่องได้อีกเหรอ?”
ต่างจากเกังจื่อ หลี่ต้าจื้อไม่ใส่ใจผู้หญิงพวกนี้เลยแม้แต่น้อย
อยู่ในหมู่บ้านมานานขนาดนี้ ถูกฝึกจนไม่มีทีท่าแล้ว ยังถูกเชือกมัดไว้อีก จะคิดต่อต้านอะไรได้ยังไง?
แต่คนใหม่อีกคนนั่นดูเป็นคนหัวแข็งหน่อย แม้จะถูกมัดด้วยเชือกป่านอย่างแน่นหนา ก็คงไม่กล้าก่อเรื่องอะไร
หลี่ต้าจื้อรินเหล้าลงในชามเปล่าที่วางอยู่ข้างๆ: “มานี่สิ พวกเราสองคนดื่มกันสักหน่อย”
เห็นกับข้าวและเหล้าที่หลี่ต้าจื้อเอามา เกังจื่อก็กลืนน้ำลาย
แต่นึกถึงงานที่หมู่บ้านมอบหมายให้ เขาก็ยังลังเล
“แต่ผู้ใหญ่บ้านสั่งไว้ ให้เราคอยจับตาดูแลคนพวกนี้ให้ดี”
ผู้ใหญ่บ้านเคยสั่งไว้ ต้องดูแลผู้หญิงพวกนี้ให้ดี ห้ามปล่อยให้ใครหนีไปได้ หรือส่งเสียงดัง จนดึงดูดความสนใจจากภายนอก
ถ้าพลาดเพราะความประมาท แล้วทำให้เรื่องภายนอกเสียหาย ผู้ใหญ่บ้านคงถลกหนังเขาทิ้งแน่
เห็นเกังจื่อยังตื่นตระหนก หลี่ต้าจื้อก็พูดต่อไป: “จะกังวลอะไร ล่ะ ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนส่งคนมา วางใจเถอะ ที่นี่เราซ่อนลึกมาก คนนอกไม่มีทางหาเจอหรอก”
ก่อนหน้านี้ก็มีคนมาที่หมู่บ้านเพื่อหาคน แต่สุดท้ายก็แค่ลมพัดผ่าน
แค่ทำเป็นเรื่องใหญ่ แล้วก็จบกันไป
ฟังหลี่ต้าจื้อพูดแบบนั้น เกังจื่อก็รู้สึกว่ามีเหตุผล
หลี่ต้าจื้ออายุมากกว่าเขา มีประสบการณ์มากกว่าด้วย
ถ้าเขาบอกว่าไม่มีอะไร ที่นี่ก็คงปลอดภัยจริงๆ
คิดแบบนั้น เกังจื่อก็ไม่คิดมากอีกต่อไป
เขานั่งลงข้างๆ หลี่ต้าจื้อ แล้วทั้งคู่ก็กินดื่มด้วยกัน
ที่มุมห้อง เสิ่นป้านเซี่ยที่ถูกมัดมือมัดเท้าสูดหายใจลึก พยายามย่อยความทรงจำที่เพิ่งได้รับมา
เธอทะลุมิติเข้ามาในหนังสือ
เป็นนิยายย้อนยุคที่เธอติดตามมาช่วงนี้——《คุณภรรยาผู้โชคดีของทหารหนุ่ม》
ในหนังสือเล่มนี้ นางเอกเป็นดั่งปลาเงินปลาทอง แม้จะเกิดในยุคที่ข้าวยากหมากแพง แต่กลับไม่เคยขาดอะไรเลย
พ่อของนางเอกเป็นทหาร ทุกเดือนจะส่งเงินเดือนและคูปองต่างๆ ให้นางเอกและแม่ของนางเอกอย่างสม่ำเสมอ
ถ้าบางครั้งอยากกินเนื้อ แต่คูปองเนื้อหมด เธอก็จะขึ้นไปบนเขา
แค่คิดอยากกินเนื้อ ไก่ป่าก็จะโผล่มาอยู่ตรงหน้าเธอเอง
กระต่ายก็จะวิ่งมาชนต้นไม้ตายต่อหน้าเธอโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
ถ้าอยากกินปลา ไปที่แม่น้ำ ปลาข้างในก็จะแย่งกันกระโดดเข้ามาในอ้อมแขนเธอ
แม้จะโตในชนบท แต่นางเอกกลับไม่เหมือนเด็กบ้านนอกคนอื่น ผิวขาวเนียน ตาสดใส ฟันสวย เหมือนคนเมืองมากกว่าคนเมืองอีก ทำให้ชาวบ้านหลายคนอิจฉา
แต่พออายุแปดขวบ พ่อของนางเอกก็เสียชีวิตระหว่างปฏิบัติหน้าที่
แม้จะได้เงินช่วยเหลือก้อนโต แต่แม่ลูกก็กลายเป็นคนไร้ที่พึ่ง
ในขณะที่ชาวบ้านคิดว่าชีวิตที่ดีของแม่ลูกกำลังจะจบลง ก็มีคนใจบุญคนหนึ่งเข้ามาในชีวิตพวกเธอ
ผู้บังคับบัญชาของพ่อของนางเอกที่เคยได้รับการช่วยเหลือในสนามรบ นามว่าเสิ่นเจิ้น ยังคงจำบุญคุณนี้ได้ตลอด
หลังจากพ่อของนางเอกเสียชีวิต เสิ่นเจิ้นก็รับหน้าที่ดูแลแม่ลูก ปฏิบัติต่อนางเอกเหมือนลูกสาวแท้ๆ
นางเอกได้รู้จักกับพระเอกที่เขตทหาร สองคนเติบโตมาด้วยกัน ความสัมพันธ์ก็ยิ่งใกล้ชิด
ลูกสาวแท้ๆ ของเสิ่นเจิ้นชอบพระเอกมาตลอด พอเห็นพ่อและพระเอกคอยดูแลนางเอกเป็นพิเศษ ก็ยิ่งหมั่นไส้ และหาเรื่องกลั่นแกล้งตลอด
ครั้งหนึ่ง เธอพบว่าเสิ่นเจิ้นเอากิ๊บผีเสื้อที่ตั้งใจจะให้เธอ ไปให้แม่นางเอกแทน ก็โกรธจนอาละวาดในบ้าน
แล้วก็ประชดด้วยการสมัครลงชนบท บอกจะตัดขาดความเป็นพ่อลูกกับเสิ่นเจิ้น
นางเอกรู้สึกผิด จึงตามไปลงชนบทที่เดียวกันด้วย
พระเอกก็ไปด้วยกัน
ลูกสาวของเสิ่นเจิ้นถึงชนบทยังไม่สงบ ก่อเรื่องไปทั่ว สุดท้ายก็หนีตามปัญญาชนหนุ่มคนหนึ่งไป
นางเอกรู้สึกว่าตัวเองมีส่วนผิด จึงร้องไห้ทุกวัน
แต่ก็ได้พระเอกปลอบโยน เธอจึงค่อยๆ กลับมาเข้มแข็งได้
เมื่อไม่มีลูกสาวของเสิ่นเจิ้นมาขวาง ความสัมพันธ์ของพระเอกนางเอกก็พัฒนาเร็วขึ้น และได้คบหากันอย่างเป็นธรรมชาติ
เสิ่นเจิ้นที่สูญเสียลูกสาวคนเดียว จึงทุ่มเทความรักทั้งหมดให้กับนางเอก
แม้แต่ตอนที่ลูกสาวแท้ๆ กลับมา เขาก็ยังรักนางเอกมากที่สุด
พระเอกก็เพราะเครือข่ายของเสิ่นเจิ้น ทำให้ก้าวหน้าในหน้าที่การงาน หลังแต่งงานกับนางเอกก็มีลูกแฝดสี่คู่ ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
พวกเขาไม่เคยทะเลาะกันเลยแม้ครั้งเดียว มีลูกหลานเต็มบ้าน รักกันจนแก่เฒ่า
สรุปคือ นางเอกในหนังสือเล่มนี้คือปลาเงินปลาทองเดินได้ เธอราบรื่นไปตลอด ไม่ว่าอยากได้อะไรก็ได้สมใจ
ในทางกลับกัน ใครที่นางเอกเกลียด หรือพยายามต่อต้านเธอ มักจะจบลงไม่ดี
เสิ่นป้านเซี่ยรับความทรงจำเสร็จ ก็รู้สึกสับสนในใจ
นางเอกในหนังสือเล่มนี้เป็นที่รักของทุกคนจริงๆ โชคดีเหลือเกิน
แต่เธอไม่ได้ทะลุมาเป็นนางเอก แต่เป็นตัวประกอบที่ชื่อเหมือนกับเธอ——เสิ่นป้านเซี่ย ลูกสาวจอมอาละวาดของเสิ่นเจิ้นที่ใครๆ ก็รังเกียจ
เจ้าตัวเดิมไม่พอใจอยู่แล้วที่เสิ่นเจิ้นเอาแต่ดูแลหลินเหย่าเหย่า จนละเลยตัวเอง
พอหลินเสวี่ยหมิงที่คบหามาตั้งแต่เด็กก็มาวนเวียนอยู่กับหลินเหย่าเหย่าทั้งวัน เจ้าตัวเดิมก็ยิ่งเกลียดนางเอกมากขึ้น
เจ้าตัวเดิมหาเรื่องหลินเหย่าเหย่าอยู่ตลอด แต่ด้วยพลังปลาเงินปลาทอง หลินเหย่าเหย่าก็ไม่มีวันเสียเปรียบ
ใครก็ตามที่ขัดขวางหลินเหย่าเหย่า ผู้ที่เสียเปรียบย่อมเป็นเจ้าตัวเดิมเสมอ
ไม่ว่าไปที่ไหน หลินเหย่าเหย่ามักมีกลุ่มผู้ปกป้องอยู่รอบข้าง ถ้ามีใครหรือเรื่องอะไรที่เป็นภัยต่อเธอ ก็จะมีคนแย่งกันไปจัดการให้เรียบร้อย
ในนิยาย ตอนแรกทุกคนคิดว่าเจ้าตัวเดิมหนีตามผู้ชายไป
จริงๆ แล้วเธอถูกคนที่หลงใหลหลินเหย่าเหย่าขายเข้าไปในภูเขาใหญ่ และกว่าจะถูกตามหาพบก็ปาเข้าไปสิบกว่าปี
แม้《คุณภรรยาผู้โชคดีของทหารหนุ่ม》จะเป็นนิยายสุดฟินของครอบครัว แต่ความโชคดีของนางเอกกลับตั้งอยู่บนความทุกข์ของคนอื่น
ในหนังสือมีคนบริสุทธิ์จำนวนมาก ที่ต้องทนทุกข์เพราะ "พลังปลาเงินปลาทอง" ของนางเอก
โดยเฉพาะครอบครัวของเจ้าตัวเดิม ช่างเป็นที่รองรับเคราะห์กรรมให้กับนางเอกจริงๆ
เสิ่นป้านเซี่ยรู้สึกขยะแขยงเนื้อเรื่องในหนังสือมาก โกรธจนรีบไปด่านิยายเรื่องนี้
เธอเพิ่งจะคอมเมนต์เสร็จ ก็มืดไปต่อหน้าต่อตา
พอลืมตาขึ้นมาอีกที ก็มาอยู่ที่这个地方แล้ว
พอรับความทรงจำของเจ้าตัวเดิม แล้วประกอบกับเนื้อเรื่องในนิยาย เสิ่นป้านเซี่ยก็รู้สึกหนาวเย็นในใจ
เธอไม่เพียงแค่ทะลุมิติ แต่ยังทะลุมาถึงตอนที่เจ้าตัวเดิมเพิ่งถูกหลอกมาถึงภูเขาใหญ่
สถานที่แห่งนี้เรียกว่าหมู่บ้านซั่งเหอ
ที่ที่ดูเหมือนถ้ำแห่งนี้ จริงๆ แล้วคืออุโมงค์ใต้ดินของหมู่บ้านซั่งเหอ ตำแหน่งซ่อนตัวมาก
มีเพียงคนหลักของหมู่บ้านเท่านั้นที่รู้ทางเข้า
เพราะหมู่บ้านซั่งเหออยู่ห่างไกล ชาวบ้านก็จน ผู้หญิงจากที่อื่นไม่ค่อยอยากแต่งเข้ามา
นานวันเข้า พวกโสดจำนวนมากจึงเกิดความคิดที่จะซื้อเมีย
เกือบหนึ่งในสามของครอบครัวในหมู่บ้าน เป็นครอบครัวที่ซื้อเมียมาจากการค้ามนุษย์
ต่อมาชาวบ้านพบว่าการค้ามนุษย์ผู้หญิงและเด็กได้กำไรมหาศาล จึงเริ่มร่วมมือกับแก๊งค้ามนุษย์ เพื่อหาผลประโยชน์
ด้วยความได้เปรียบทางภูมิศาสตร์ หมู่บ้านซั่งเหอจึงถูกเลือกโดยองค์กรค้ามนุษย์ ให้เป็น "ศูนย์กลางการส่งต่อผู้คนขนาดใหญ่"
เมื่อข่าวคราวตึงเครียด ผู้หญิงและเด็กที่ถูกลักพาตัวจะถูกพามาที่นี่ และให้ชาวบ้านช่วยกันส่งต่อ
เรียกได้ว่าทั้งหมู่บ้านซั่งเหอล้วนเป็นนักค้ามนุษย์
นี่มันเป็นการเริ่มต้นที่พังพินาศสิ้นดี เพิ่งทะลุมิติเข้ามาก็เจอถ้ำ คนค้าคนซะแล้ว!!