เดิมทีเสิ่นป้านเซี่ยคิดว่าจะหาเวลาเข้าเมืองไปรับพัสดุ ไม่นึกเลยว่าบุรุษไปรษณีย์จะนำของมาส่งให้ถึงหมู่บ้าน
“สหายเสิ่น คุณมีพัสดุทั้งหมด 6 ชิ้น เป็นพัสดุด่วนทั้งหมดครับ”
เสิ่นป้านเซี่ยมองพัสดุใบใหญ่หกห่อที่วางกองพะเนินอยู่บนพื้น “……”
ของเยอะขนาดนี้ ถ้าไปเอาที่ไปรษณีย์เองคงขนกลับมาไม่สะดวกจริง ๆ
โชคดีที่ส่งมาถึงหมู่บ้านโดยตรง
เสิ่นป้านเซี่ยยิ้มจนดวงตาโค้งลง เผยลักยิ้มเล็ก ๆ สองข้าง
“สหายบุรุษไปรษณีย์ รบกวนคุณแล้วค่ะ”
“ไม่รบกวนครับ ไม่รบกวน นี่เป็นหน้าที่ของพวกเราอยู่แล้ว”
บุรุษไปรษณีย์หนุ่มมองรอยยิ้มสดใสของเสิ่นป้านเซี่ย ใบหูพลันแดงระเรื่อขึ้นมา
“สหายเสิ่น ยังมีจดหมายกับธนาณัติอีกสองสามฉบับ เป็นของคุณด้วยครับ”
พูดจบ เขาก็ยื่นจดหมายและธนาณัติในมือให้เสิ่นป้านเซี่ย
“ขอบคุณค่ะ”
เสิ่นป้านเซี่ยยื่นมือไปรับ
พอได้ยินว่าบุรุษไปรษณีย์มาแล้ว พวกปัญญาชนที่ไปอยู่ชนบทในเรือนต่างก็อยากมาดูว่ามีจดหมายของตัวเองหรือไม่
พอทุกคนมาถึง ก็เห็นกองพัสดุตรงหน้าเสิ่นป้านเซี่ยสูงราวกับภูเขาลูกย่อม ๆ
หลินเหย่าเหย่าจ้องซองจดหมายกับธนาณัติในมือเสิ่นป้านเซี่ย กัดริมฝีปากอย่างไม่ยินยอม