เจิ้งหรูเอ๋อร์เพิ่งเอ่ยจบ ทุกคนก็สูดลมหายใจเฮือก
อนุตู้พลันร้องไห้โฮ มือบีบแขนเจิ้งฉางผิงแน่น «ท่านโหว ท่านลองฟังคำพูดของคุณหนูใหญ่ดูสิ!»
«ข้าทุ่มเททำงานหนักอยู่ในจวนผิงหยางโหว แม้ไม่มีความชอบ ก็ยังมีความเหน็ดเหนื่อย!»
«ครั้งนั้นฮูหยินยอมออกจากจวนด้วยตนเองเพราะเรื่องของคุณหนูใหญ่ ข้ายังเคยเกลี้ยกล่อมนายท่านอย่างสุดกำลัง ไม่ให้ขับไล่ฮูหยินออกไป»
«บัดนี้เหตุใดจึงต้องเอาชีวิตข้าด้วย?»
«ท่านโหว! ท่านโหวต้องช่วยข้าด้วย!»
เจิ้งฉางผิงพลันคุกเข่าลงตรงหน้าเจิ้งหรูเอ๋อร์ดังตุบ «เหนียงเหนียง กระหม่อมไม่อาจรับปากคำขอของเหนียงเหนียงได้จริงๆ»
«แม้เหนียงเหนียงจะทรงมีฐานะสูงส่ง เป็นเชื้อพระวงศ์ แต่ก็ไม่อาจเข่นฆ่าผู้คนตามอำเภอใจ»
«ฝ่าบาท!» เจิ้งฉางผิงหันกลับไปโขกศีรษะให้เซียวเจ๋ออย่างแรงสามครั้ง «ฝ่าบาท กระหม่อมติดตามรับใช้ฝ่าบาทมาหลายปี ไม่เคยกล้าละเลยหน้าที่»
«ทั้งอุทกภัยในเจียงหนาน ทั้งความวุ่นวายชายแดนทางเหนือ และการปรับราคาสินค้าให้เป็นธรรม กระหม่อมไม่ละอายต่อต้าฉี! บัดนี้ผู้คนมากมายต่างมองดูอยู่ กระหม่อม...»
เจิ้งฉางผิงหมอบลงกับพื้น ร้องไห้คร่ำครวญอย่างหนัก
สีหน้าเซียวเจ๋อเปลี่ยนไปเล็กน้อย หากกล่าวถึงความภักดีแล้ว ผิงหยางโหวก็ไม่มีข้อให้ตำหนิ
หากวันนี้เขาบีบให้อนุคนโปรดของผิงหยางโหวถึงแก่ความตายเพียงเพื่อสนมรักของตน เกรงว่าจะก่อความแค้นขึ้นมา
เขาเหลือบมองเจิ้งหรูเอ๋อร์ เตรียมจะเอ่ยบางอย่าง ทว่าเจิ้งหรูเอ๋อร์กลับหัวเราะเย็นชาออกมาเสียก่อน