ป้ายลดโทษแผ่นที่สาม เป็นของโม่เวิง
ทางเหนือของเมืองสวีโจวมีเหมืองศิลาวิญญาณแห่งหนึ่ง เจ้าของเหมืองเป็นคนในสายรองของตระกูลหวัง ใต้บังคับบัญชามีทาสเหมืองมากกว่า 300 คน ล้วนเป็นคนยากจนที่ถูกจับมาจากทั่วทุกสารทิศ
สามวันก่อน อุโมงค์เหมืองถล่ม ทาสเหมืองกว่าร้อยคนถูกฝังอยู่ข้างใต้
เจ้าของเหมืองมาดูเพียงแวบเดียว ก่อนเอ่ยแค่ประโยคเดียว
“ไม่ขุดแล้ว ทาสเหมืองตายก็ซื้อใหม่ได้”
เด็กทาสเหมืองวัย 10 ขวบคนหนึ่ง บิดาของเขาถูกฝังอยู่ข้างใต้ เขาคุกเข่าตรงปากเหมืองที่ถล่ม ใช้ไส้ตะเกียงจากโคมเหมืองจุดธูปขึ้นดอกหนึ่ง
ยามโม่เวิงออกจากคุก เขาแบกหีบไม้ใบใหญ่กว่าตัวคน ยืนอยู่ตรงปากเหมืองแล้วเอียงศีรษะมองอยู่นาน
“เหมืองพัง ๆ นี่ใครเป็นคนขุด?”
เจ้าของเหมืองพาคนคุ้มกันหลายสิบคนรีบรุดมา พอเห็นเป็นชายชราร่างเตี้ย มอมแมม ก็หัวเราะออกมาทันที
“ไอ้แก่ที่ไหนกัน? ไสหัวไป!”
โม่เวิงไม่สนใจเขาสักนิด กลับเปิดหีบไม้ที่แบกอยู่ด้านหลัง
“กึก ๆ ๆ ๆ ๆ!”
ชิ้นส่วนมากมายพุ่งออกจากหีบไม้ พริบตาเดียวก็ประกอบกันเป็นมือกลขนาดมหึมาสูงกว่าสามจั้งกลางอากาศ!
มือกลข้างนั้นสอดเข้าไปในเหมืองที่ถล่ม ตักขึ้น แล้วงัดทีเดียว!
ภูเขาทั้งลูกถูกมันงัดเปิดออกมาราวกับยกฝาหม้อ!
ทาสเหมืองกว่าร้อยคนที่ถูกฝังอยู่ข้างใต้ปรากฏแก่สายตา แม้แต่ละคนจะเปื้อนฝุ่นเขรอะ แต่ส่วนใหญ่ยังมีชีวิตอยู่!
“ท่านพ่อ!”
เด็กทาสเหมืองที่จุดธูปร้องไห้พลางวิ่งเข้าไป โผเข้าหาชายฉกรรจ์ผู้มีเลือดเต็มใบหน้า