ซูเสี่ยวเริ่มทดสอบ
เธอทำงานเกี่ยวกับเกมอยู่แล้ว จึงรู้กลไกของสัตว์ประหลาดอยู่บ้าง
อย่างเช่นสัตว์ประหลาดวันสิ้นโลกตัวเมื่อครู่ที่ไล่ตามผู้รอดชีวิตขี่มอเตอร์ไซค์ออกไป ก็เป็นเพราะกลไกความเกลียดชัง
มันหยุดกลางทางเพราะการไล่ล่าตามความเกลียดชังมีขอบเขตจำกัด
ดังนั้นเธอจึงต้องทดสอบว่าระยะความเกลียดชังนั้นจำกัดจากระยะห่างระหว่างสัตว์ประหลาดกับผู้เล่น หรือระหว่างสัตว์ประหลาดกับหีบสมบัติ
ซูเสี่ยวเดินไปยืนตรงจุดที่สัตว์ประหลาดวันสิ้นโลกหยุดชะงักแล้วหันกลับมา ระยะทางเป็นเส้นตรง 100 เมตร
ผู้ชายที่ขี่มอเตอร์ไซค์เมื่อครู่ดึงระยะห่างจากสัตว์ประหลาดวันสิ้นโลกได้ประมาณ 300 เมตร
แค่ย้ายทางเข้าห้องใต้ดินไปไว้ห่างออกไปราว 150 เมตร เธอก็จะทดสอบระยะล็อกความเกลียดชังได้แล้ว ถ้าระยะนั้นจำกัดด้วยระยะห่างระหว่างหีบสมบัติกับสัตว์ประหลาด เธอก็จะล่อมันไปมาแล้วโจมตีสัตว์ประหลาดวันสิ้นโลกตัวนี้ได้
แต่ถ้าจำกัดด้วยระยะห่างจากผู้เล่น เธอก็จะมุดเข้าห้องใต้ดินแล้วหนีไปทันที
หลังยืนยันว่าไม่มีผู้เล่นคนอื่นอยู่รอบ ๆ ซูเสี่ยวก็กลับไปที่ห้องใต้ดิน สวมไฟส่องทางไว้บนศีรษะเพื่อให้มองเห็นได้กว้างขึ้นโดยไม่กระทบการเคลื่อนไหว จากนั้นย้ายห้องใต้ดินไปยังตำแหน่งที่ทำเครื่องหมายไว้เมื่อครู่แล้วออกมา
เธอหยิบขวานเดินไปยังต้นหลิว แล้วฟันลงไปอย่างแรง
เสียงซ่า ๆ ดังขึ้น ต้นหลิวหายไป กลายเป็นสัตว์ประหลาดวันสิ้นโลกตัวมหึมา
ซูเสี่ยวออกวิ่งทันที
“โฮกกก—”
สัตว์ประหลาดวันสิ้นโลกคำราม ซูเสี่ยวไม่กล้าหันกลับไปมองแม้แต่น้อย จนวิ่งไปถึงจุดที่ทำเครื่องหมายไว้ เธอจึงหันกลับมา เจ้าสัตว์ประหลาดอยู่ห่างจากเธอสิบกว่าเมตร