เซียนเต่า: “ตกใจแทบแย่ นึกว่าเธอ...เสียแล้วซะอีก”
เขาพูดไม่ทันจบ ซูเสี่ยวก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายคิดจะพูดอะไร
เด็กโง่นี่ต่อให้คิดว่าเธออาจตายไปแล้ว ก็ยังไม่ยอมสงสัยเลยว่าเธออาจหลอกเอาหีบสมบัติสีเหลืองจากเขา!
ซูเสี่ยวคิดถึงการร่วมมือกันระยะยาว ถึงจะไม่ได้มีมิตรภาพอะไรมากมาย แต่ก็พอมีอยู่บ้าง
เธอเตือนอย่างอ้อมค้อมว่า “จริง ๆ นายกักตุนหีบสมบัติไว้สักหน่อยก็ได้นะ รอให้ขาดแคลนทรัพยากรค่อยให้ฉันเปิดให้ก็ได้ ฉันไม่ได้ตายง่ายขนาดนั้น”
ดูเหมือนว่าต้องมีหีบสมบัติพื้นฐานประเภทใดประเภทหนึ่งครบ 99 ใบ ถึงจะมีคำแนะนำแจ้งเตือนขึ้นมา
ยิ่งกว่านั้น ตอนนี้มีแค่ซูเสี่ยวคนเดียวที่รู้เรื่องนี้แน่นอน เพราะนอกจากเธอแล้วก็ไม่มีใครมีความสามารถกักตุนหีบสมบัติได้มากขนาดนี้ เธอต้องแลกข่าวนี้ให้ได้ผลตอบแทนคุ้มค่า
น่าเสียดายที่เซียนเต่าไม่เข้าใจความหมายแฝง “วันสิ้นโลก อะไร ๆ ก็ไม่แน่นอน พรุ่งนี้ซอมบี้อาจโผล่ออกมาก็ได้ จริง ๆ นะ”
ซูเสี่ยว: “...นายไม่กลัวหรือไงว่าหีบสมบัติเอาไปรวมเป็นระดับสูงกว่าได้ ถึงเปิดเร็วขนาดนี้”
เซียนเต่า: “เฮ้ย เธอพูดมีเหตุผลนี่! ฉันลืมไปเลย!”
ซูเสี่ยวส่ายหน้า
อย่างน้อยเธอต้องรอถึงพรุ่งนี้ ค่อยโพสต์ข่าวนี้ในศูนย์แชต ให้คนอื่นเข้ามาหาเธอเอง ทั้งยังป้องกันไม่ให้ข่าวของเธอถูกขายต่อหลายทอด เพื่อให้ได้ผลประโยชน์สูงสุด
เพราะยิ่งเวลาผ่านไปนาน ทรัพยากรก็ยิ่งมีการอัปเดตเร็วขึ้น ทุกคนมีหีบสมบัติในมือมากขึ้น โอกาสที่ข่าวนี้จะไปถึงคนอื่นก็ยิ่งสูงขึ้น
แต่ตอนนี้เธอสามารถใช้เสบียงยาระดับกลางที่มีอยู่แลกเปลี่ยนอุปกรณ์ น้ำมันเบนซิน หรือแผงวงจรได้