สุนัขทั้งสามตัวถูกฟันจนหลอดเลือดแดงที่คอขาด พวกมันถูกโจมตีจนกระเด็นไปกองข้างทาง แต่ไม่นานก็ลุกขึ้นจากพื้น จ้องซูเสี่ยวเขม็ง ร่างหมอบต่ำ เขี้ยวแหลมตรงมุมปากมีน้ำลายปนเลือดหยดลงมา ดวงตาสีขาวขุ่นดูน่าสะพรึงและแปลกประหลาด
คราวนี้ซูเสี่ยวกำขวานแน่นแล้วบุกเข้าใส่ก่อน
เธอฟันตัวที่บาดเจ็บหนักที่สุดซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยแรงทั้งหมดที่มี รัวขวานลงไปหลายครั้งจนมันแหลกเป็นชิ้น ๆ ก่อนจะหายวับกลายเป็นหีบสมบัติสีดำ จากนั้นจึงหันไปจัดการอีกสองตัวที่กำลังกัดเธอ
【ระดับการติดเชื้อ 6%】
【ระดับการติดเชื้อ 7%】
……
ดูเหมือนทุกครั้งที่ถูกโจมตี ระดับการติดเชื้อจะเพิ่มขึ้น แต่ตอนนี้ซูเสี่ยวไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่นแล้ว
วันนี้ไม่พวกมันตาย ก็ฉันนี่แหละที่ต้องตาย!
เธอพลิกตัวกดมันลงกับพื้น ไม่สนสุนัขอีกตัวที่เกาะอยู่บนร่าง แล้วฟาดขวานลงไปอย่างแรง
หลังจากต่อสู้พัวพันกันอยู่พักใหญ่ ระดับการติดเชื้อเพิ่มขึ้นถึง 18% ซูเสี่ยวถึงจัดการสุนัขซอมบี้ตัวสุดท้ายได้
บนพื้นเหลือหีบสมบัติสีดำสามใบ ส่วนซูเสี่ยวมีบาดแผลฉกรรจ์ทั่วร่าง แทบไม่เหลือแรง
เธอนอนหอบหายใจอยู่บนพื้น กว่าจะพักจนพอขยับตัวได้ก็ผ่านไปหลายสิบวินาที จึงลุกขึ้นเก็บหีบสมบัติสีดำทั้งสามใบ
ทันใดนั้น เสียงสวบสาบก็ดังมาจากด้านหลัง
ซูเสี่ยวระวังตัว ยกไฟฉายขึ้นแล้วหันกลับไปทันที รูม่านตาหดวูบ—
“คน” สี่คนในเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาขุ่นเทา ปรากฏขึ้นด้านหลังเธอ
“*”
ซูเสี่ยวสบถคำหยาบคำหนึ่ง ก่อนจะถอยกรูดอย่างรวดเร็ว แล้วกัดฟันทนความเจ็บวิ่งไปยังทางเข้าห้องใต้ดิน