หญิงสาวชะงักไป
แต่พอหันกลับมา เธอก็ไม่เหลือเค้าความเปราะบางเมื่อครู่อีกแล้ว
ซูเสี่ยวเก็บของที่เธอทำตกขึ้นมาจากพื้น
“นี่คือตราของพันธมิตร ฝีมือกับปฏิกิริยาตอบสนองของคุณบ่งบอกว่าคุณไม่ใช่คนธรรมดา เพราะงั้น... คุณเป็นคนของพันธมิตรสินะ บอกมา คุณต้องการอะไรกันแน่”
ไม่ใช่แค่เป็นคนของพันธมิตรเท่านั้น แต่ยังแตกต่างจากคนที่สวมเครื่องแบบพันธมิตรเหล่านั้นด้วย
ก่อนหน้านี้เธอเคยเห็นตราของพันธมิตร ตราที่คนสวมเครื่องแบบพันธมิตรติดไว้บนเสื้อเป็นแค่ตราพลาสติกเท่านั้น
พลุสีแดงเบ่งบานอย่างคมกริบใต้คมลูกศรสีดำที่แทงทะลุผ่าน
แต่ตราชิ้นนี้ทำจากโลหะ ทั้งเนื้อสัมผัสและความแวววาวต่างจากตราพลาสติกอย่างเห็นได้ชัด คนแบบไหนถึงจะมีตราเช่นนี้ หรือพูดอีกอย่างก็คือ ในพันธมิตรเธอมีสถานะอย่างไรกันแน่
เมื่อหญิงสาวเห็นของในมือซูเสี่ยว หัวใจก็หล่นวูบ “คืนมา!”
พูดจบก็พุ่งเข้าโจมตีซูเสี่ยว
แต่ซูเสี่ยวไม่หลบไม่เลี่ยง เพียงเบี่ยงตัวด้านข้าง ทิ้งขวาน แล้วคว้าแขนทั้งสองข้างของหญิงสาวไว้ ออกแรงเบา ๆ
“กร๊อบ” เสียงดังกรอบแกรบสองครั้ง แขนของหญิงสาวก็หลุดจากเบ้า บ้านปลอดภัยที่เพิ่งเก็บขึ้นมาเมื่อครู่ร่วงลงพื้นด้วย
ซูเสี่ยวเข้าใจในทันที
หญิงสาวได้บ้านปลอดภัยมา แต่ยังไม่ได้ผูกมัดกับมัน เธอจึงก้มลงหยิบบ้านปลอดภัยขึ้นจากพื้นทันที
หญิงสาวหน้าซีดเผือดในพริบตา มองซูเสี่ยวด้วยร่างกายที่สั่นเทา
เธอลืมไปได้อย่างไร
ในเกมวันสิ้นโลก ผู้เล่นมีพละกำลังเหนือธรรมดา หญิงสาวตรงหน้าสามารถทะลวงท้ายทอยของชายคนนั้นได้อย่างง่ายดาย ย่อมรับมือการโจมตีของเธอได้ไม่ยากเช่นกัน