"อาเจีย อาเจี่ย!
พวกคุณอยู่บ้านกันหมดเลย!"
คาดไม่ถึงว่าเสิ่นหว่านและหลินเจียหนานจะมาด้วยกัน
โหลวซินเยว่มุมปากอดกระตุกไม่ได้
คิดไม่ตกจริง ๆ ว่าเจ้าของร่างเดิมจะแพ้ให้กับคนที่ใจร้อนขนาดนี้ได้ยังไง
เสิ่นหว่านสวมกระโปรงสั้นลายดอกไม้สีขาว ใบหน้าฉาบด้วยรอยยิ้ม
ถ้าไม่รู้จักนิสัยที่แท้จริงของเธอ ก็คงคิดว่าผู้หญิงคนนี้บริสุทธิ์เหมือนดอกมะลิ
ส่วนหลินเจียหนานก็ถือถุงส้มเดินตามหลังเสิ่นหว่านมาติด ๆ
มีแขกมาเยือน โหลวหมิงเต๋อและฉินตงเหมยย่อมต้องยิ้มแย้มต้อนรับ
ลูกชายสามคนที่บ้านออกไปทำงานวันสุดท้าย ค่าจ้างที่ควรทวงคืนก็ลืมไม่ได้
ไอ้เด็กบ้าโหลวซินเย่ว์บอกว่า พวกคณะปฏิวัติจะไม่ปล่อยให้ตระกูลโหลวอยู่อย่างสบายใจได้นาน
อย่างมากสามวัน ต้องมาถึงบ้านแน่
และแล้ว ของกองพะเนินบนรถเข็นที่บ้านเพิ่งจะเก็บเสร็จพอดี
เดิมทีเสิ่นหว่านตั้งใจจะมาจิกกัดโหลวซินเยว่ แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนคนตระกูลโหลวมีความลับอะไรบางอย่าง...
ระหว่างที่เสิ่นหว่านกำลังครุ่นคิดอยู่ไม่กี่วินาทีนั้น
โหลวซินเยว่ก็รีบมัดมุมผ้าใบสุดท้ายบนรถเข็นจนแน่น
เดี๋ยวเข็นไปที่ที่ไม่มีคน แล้วแม้กระทั่งรถเข็นก็เก็บเข้าสเปซไปด้วย
"เสี่ยวหว่าน แล้วก็เสี่ยวหลินด้วย
พวกเธอมาทำไมแต่เช้าตรู่อย่างนี้?
รีบมาที่บ้านสิ คุณอาเจี่ยจะชงน้ำเชื่อมให้ดื่ม"
"อาเจี่ย ไม่ต้องค่ะ
วันนี้ฉันกับอาหนานมาเพื่อขอบคุณซินเยว่โดยเฉพาะ"
ไม่พูดไม่ได้เลยว่าเสิ่นหว่านมีเล่ห์เหลี่ยมสูง!
ประโยคเดียวก็บอกได้ทั้งว่าเธอกับหลินเจียหนานสนิทสนมกัน