ฮั่วหมิงจูและชีวเหม่ยหลิงไม่เชื่อคำพูดของโหลวซินเยว่เลยสักนิด
เพราะเมื่อไม่กี่ปีก่อน โหลวซินเยว่เคยคลั่งไคล้ฮั่วถิงยวนมากแค่ไหน คนในตระกูลฮั่วรู้ดีทุกคน
ตั้งแต่รู้ว่าโหลวซินเยว่ใจกล้าถึงขั้นเอายาปลุกกำหนัดหมูใส่ให้ฮั่วถิงยวน
แต่เพราะทำโง่เกินไปเลยถูกฮั่วถิงยวนจับได้ต่อหน้า ฮั่วถิงยวนจึงออกจากเมืองหลวงไปทันที
นั่นแหละ โหลวซินเยว่ถึงหมดโอกาส
ไม่งั้นก็...
"ใครจะไปเชื่อคำของคนไร้ยางอายอย่างเธอกัน"
โหลวซินเยว่รู้ดีว่าเมื่ออยู่ใต้ชายคาคนอื่น ต้องรู้จักก้มหัว
แต่กับคนอย่างฮั่วหมิงจูที่จงใจหาเรื่อง ยิ่งอ่อนข้อให้ เธอก็ยิ่งได้ใจ
"ไม่ได้ขอให้เชื่อสักหน่อย"
โหลวซินเยว่กลอกตาใส่ฮั่วหมิงจูอย่างแรง
"สตรีงามสง่า บุรุษย่อมหมายปอง
นี่คือคำเล่าขานสืบต่อกันมานับพันปี
กลับกันก็เป็น道理เดียวกัน
ฮั่วถิงยวนของพวกคุณเก่งจริง ฉันชอบเขาก็เป็นเรื่องปกติสุด ๆ ใช่ไหม!
ฉันก็เคยอธิบายแล้ว เรื่องยาที่คุณพูดถึงตอนนั้น ฉันไม่รู้เรื่องเลยสักนิด
ฮั่วถิงยวนไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร
แต่เขาก็ไม่น่าถีบเด็กสาวที่เคยช่วยเหลือเขา ทั้งยังว่ายน้ำไม่เป็น ตกลงไปในบ่อน้ำใช่ไหม"
ถึงแม้น้ำถ้วยนั้นจะเป็นของที่เจ้าเดิมยกให้ฮั่วถิงยวนจริง ๆ
ตอนนั้นเขาดื่มไปอึกเดียวก็รู้สึกผิดปกติ จึงเริ่มถามเจ้าเดิมทันที
วันนั้น
เดิมทีเป็นวันที่เจ้าเดิมจะสารภาพรักกับฮั่วถิงยวน แต่ไม่รู้ใครบอกว่าเจอถุงยาปลุกกำหนัดอยู่ข้าง ๆ...
ฮั่วถิงยวนเรียกเจ้าเดิมออกไปถามข้างนอก แล้วก็...
ถีบเข้าเต็มอกของโหลวซินเยว่หนึ่งที จนเด็กสาวตกลงบ่อน้ำ
เสียงหัวเราะเยาะจากคนบนฝั่ง สายตาเย็นชาของฮั่วถิงยวน และความสิ้นหวังใกล้ตาย ทำให้เจ้าเดิมหวาดกลัวขึ้นมาทันที...
ที่สุดแล้ว
มองจากจุดนี้ ฮั่วถิงยวนก็ไม่ใช่คนดีอะไร
โหลวซินเยว่ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ
"พ่อฉันช่วยชีวิตคุณย่าเป็นเรื่องจริงใช่ไหม
ฮั่วถิงยวนโดนงูพิษกัดตอนเด็ก ฉันช่วยดูดพิษและแบกเขากลับมาก็เป็นเรื่องจริงใช่ไหม
สามปีก่อน ฮั่วถิงยวนถีบฉันลงบ่อน้ำ เกือบทำให้ฉันจมน้ำตาย ก็เป็นเรื่องจริงใช่ไหม"
โหลวซินเยว่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
"พวกคุณบอกว่าจะตอบแทนบุญคุณครอบครัวเรา ชีวิตสามคนนั้นพวกคุณจะรับไหม"
คำพูดของโหลวซินเยว่หนักแน่นมาก
แม้แต่ชีวเหม่ยหลิงและฮั่วหมิงจูยังมองไปที่ฮั่วเซียว ไม่กล้าพูดอะไร
"หนูน้อย เธออย่าเพิ่งร้อนใจ เรื่องที่เธอพูดมาตระกูลฮั่วยอมรับทั้งหมด!"
โหลวซินเยว่ถอนหายใจโล่ง
"ขอบคุณค่ะ ลุงเซียว"
เธอพูดต่อ
"ฉันจะให้รายชื่อคุณลุง ครอบครัวเราทั้งหมดหวังให้คุณลุงช่วยครั้งนี้แล้ว
ช่วยหาโควตาไปใช้ชีวิตในชนบทให้ครอบครัวเราหน่อย
เมื่อเรื่องเสร็จ บุญคุณของสองบ้านจะถือว่าเป็นอันสิ้นสุด จะไม่เอ่ยถึงอีก"
ใครจะคิดว่าเรื่องที่โหลวซินเยว่มาขอร้องจะเป็นเรื่องนี้
คนในตระกูลฮั่วถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง
"เธอแน่ใจนะ"
โหลวซินเยว่ส่งกระดาษที่เขียนชื่อไว้ให้ฮั่วเซียว
"ขอรบกวนด้วยนะคะ ลุงเซียว"
ฮั่วเซียวมองกระดาษแผ่นนั้นแวบหนึ่ง
"เธอก็จะไปชนบทด้วยหรือ
ไม่ได้ทำงานที่โรงงานไม้ขีดไฟแล้วหรือ"
"ขายไปแล้ว เป็นห่วงคนที่บ้าน"
เฟิงหว่านฉินถอนหายใจ
"หนูน้อย ตัดสินใจแล้ว ไม่เสียใจทีหลังใช่ไหม"
โหลวซินเยว่ยิ้มขม
"เรายังมีสิทธิ์อะไรจะมาเสียใจกันอีก
จะถูกส่งไปใช้แรงงานที่ฟาร์มสภาพเลวร้าย หรือเลือกหมู่บ้านที่น่าอยู่หน่อยดีกว่า
ความแตกต่างนี้ฉันพอรู้อยู่"
เรื่องนี้จะว่ายากก็ยาก จะว่าง่ายก็ง่าย
เพราะฉะนั้น ฮั่วเซียวจึงไม่ได้รับปากโหลวซินเยว่ทันที
"หนูน้อย ฉันขอหาเส้นสายดูก่อน
ถ้ามีข่าว จะรีบแจ้งเธอเป็นคนแรก!"
"ถ้าอย่างนั้นฉันไม่รบกวนแล้ว"
ออกมาจากบ้านตระกูลฮั่ว โหลวซินเยว่เดินไปตามลำพังระยะหนึ่ง
มองบรรยากาศท้องถนนในยุคสมัยที่ไม่คุ้นเคย เธอใช้เวลาไม่นานก็คุมอารมณ์ของตัวเองได้
หลบไปที่สวนสาธารณะเล็ก ๆ ที่ไร้ผู้คน โหลวซินเยว่หยิบกล่องไม้ของหลินเจียหนานออกมาจากมิติ
เก็บหินขึ้นมาก้อนหนึ่ง ทุบแม่กุญแจบนกระเป๋าหนังของเขาจนหลุด
เปิดกล่อง
โหลวซินเยว่ไม่มีความสงสารเลยสักนิด หยิบตั๋วและเงินต่าง ๆ ของหลินเจียหนานออกมา
เตรียมไปแลกเป็นของใช้ในชีวิตประจำวันที่ร้านค้าสหกรณ์
ส่วนของมีค่าอย่างนาฬิกาและปากกาที่โหลวซินเยว่เคยให้หลินเจียหนาน
โหลวซินเยว่ตั้งใจจะขายให้หมด
ไปถึงร้านค้าสหกรณ์ก่อน
โหลวซินเยว่เลือกซื้อของใช้จำเป็น เช่น เกลือ น้ำตาลทรายแดง และเครื่องปรุงอื่น ๆ
รวมถึงเสบียงแห้ง หม้อไห ถ้วยชามต่าง ๆ
ที่นอน ผ้าปู ฯลฯ
ของอะไรที่เห็นในร้านค้าสหกรณ์มี โหลวซินเยว่ซื้อมาหมดทุกอย่างละนิด
แน่นอนว่าโหลวซินเยว่ไม่โง่พอจะซื้อทุกอย่างในร้านสหกรณ์เพียงแห่งเดียว
ของที่ซื้อแล้วทั้งหมดกองไว้ในมิติ
กว่าจะถึงตอนบ่าย ก็เพิ่งจะใช้เงินสามร้อยหยวนที่หลินเจียหนานสะสมมาอย่างยากลำบากจนหมดไปพอดี
โหลวซินเยว่ถึงกลับบ้าน
เดิมทีครอบครัวโหลวจะไปลงหนังสือพิมพ์ตัดญาติกับโหลวซินเยว่ แต่ตั้งแต่รู้ว่าโหลวซินเยว่ขายงานแล้วหายไปไหนไม่รู้
ทุกคนก็เป็นห่วงอยู่บ้านทั้งวัน
โหลวซินเยว่เหนื่อยมาทั้งวัน แค่อยากเข้าไปซุกตัวในห้อง
คงพอไปถึงหมู่บ้าน คงไม่มีเรื่องดี ๆ ที่จะได้นอนคนเดียวแบบนี้อีกแล้ว
"โหลวซินเยว่ มึงคลานมานี่เดี๋ยวนี้"
เป็นเสียงของพี่ชายใหญ่โหลวซินเจ๋อ
จนใจ โหลวซินเยว่ได้แต่เปลี่ยนทิศทางเดิน
ในบ้านมีโหลวหมิงเต๋อ ฉินตงเหมย
และพี่ชายใหญ่โหลวซินเจ๋อ พี่ชายรองโหลวซินเฮ่า และพี่ชายสามโหลวซินโป
"พ่อบอกว่าเอ็งขายงานไปแล้ว"
โหลวซินเยว่พยักหน้า
"ใช่ ฉันขายงานไปแล้ว
จะไปชนบทกับพวกคุณ"
พี่ชายรองโหลวซินเฮ่าอดไม่ได้ที่จะแทรกขึ้น
"โง่จริง เราต้องถูกส่งไปใช้แรงงานที่ฟาร์มนะ ไม่ใช่ไปอยู่ชนบทเฉย ๆ"
โหลวซินเยว่มองเห็นว่าคนใหญ่คนโตของบ้านอยู่ครบ
จึงไม่อิดออด เล่าแผนการของตัวเองออกไป
"เพราะงั้นฉันถึงไปหาคนตระกูลฮั่ว
ใช้บุญคุณของครอบครัวเราบีบให้พวกเขาเปลี่ยนที่ที่มีสภาพดีกว่าให้หน่อย"
โหลวซินเยว่มีสีหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่รู้สึกว่าตัวเองทำเรื่องใหญ่โตอะไรเลย
"นี่มัน...
เด็กคนนี้สักวันคงทำให้ข้าตายเพราะความโมโหสินะ"
โหลวซินเยว่ลุกขึ้น
"ฉันยังยืนยันคำเดิม ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ก็ทำตามที่ฉันจัดแจง
ใครอยากตายก็ไปโดดให้มันตายเอง"
"ใช้เงินซื้อความสงบจากพวกคณะปฏิวัติ มีแต่คนโง่เท่านั้นที่ทำ
ทางที่ดีที่สุดคือก่อนที่คนคณะปฏิวัติจะมาถึง
จัดการเก็บของในบ้านที่ใช้ประโยชน์ได้แพ็คส่งไปก่อน
ครอบครัวอยู่ด้วยกัน ชีวิตลำบากหน่อยก็ไม่มีปัญหาอะไร"
พี่ชายสามโหลวซินโปอายุรุ่นราวคราวเดียวกับโหลวซินเยว่ เป็นคนที่เข้าใจน้องสาวคนนี้มากที่สุดมาโดยตลอด
"พ่อแม่ พี่สาวพูดถูก
พวกนั้นใจดำอำมหิต ต่อให้คุณควักหัวใจออกมาให้ พวกมันก็กล้าเอา
แล้วก็หันไปรายงานลับ ๆ ให้บทลงโทษหนักขึ้นทันที"
ทุกคนเงียบ เพราะคำพูดนี้คือความจริง
"น้องเล็ก แล้วทางตระกูลฮั่วตกลงหรือยัง"
โหลวซินเยว่ส่ายหน้า
"ยัง แต่ก็มั่นใจได้เกือบสิบส่วน
ใช้บุญคุณแลกกับเรื่องเล็กแค่นี้ ต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังรู้ว่าต้องทำยังไง"
"คณะปฏิวัติเคลื่อนไหวเร็วมาก ทางที่ดีพวกคุณรีบเก็บของเสียแต่เนิ่น ๆ
พรุ่งนี้ไปทำงาน เอาของขึ้นรถเข็น ฉันจะไปส่งให้ก่อน"
"พ่อของลูก ทำยังไงดี"
โหลวหมิงเต๋อพูดอย่างหัวเสีย
"จะทำยังไงได้อีก
ฟังคำเด็กเวรนั่น"
วันรุ่งขึ้น
ทุกคนในบ้านเลือกเก็บของสำคัญที่สุดใส่รถเข็น เตรียมให้โหลวซินเยว่จัดการ
ในเมื่อครั้งนี้ไม่ว่าจะไปชนบทหรือไปฟาร์มก็ล้วนเป็นเรื่องที่หนีไม่พ้น ย่อมต้องเตรียมตัวแต่เนิ่น ๆ
ยังไม่ทันที่โหลวซินเยว่จะออกเดินทาง ที่บ้านก็มีแขกไม่ได้รับเชิญมาเยือน