เพียงเพราะดวงตาหงส์เย็นเยียบคู่นี้เขาคุ้นเคยเกินไป
เพราะคนผู้นี้คือเย่หนิงซวง!
เย่หนิงซวงคนนั้นที่เกือบเอาชีวิตเขาไปครึ่งหนึ่งในไร่วิญญาณ
เย่หนิงซวงยืนอยู่กลางแสง ชุดกระโปรงยาวสีขาวนวลเน้นให้ดูสะอาดบริสุทธิ์ราวกับเซียนผุดขึ้นจากโลกน้ำแข็ง
ใบหน้าของนางงดงามเฉียดแล้ว eyebrows เรียวบางดั่งใบหลิว ทอดยาวเข้าขมับปลายหางช้อนขึ้นเล็กน้อย ตาเรียวยาวหางตากระชากขึ้นเล็กน้อย สีม่านตาจางกว่าคนทั่วไป ออกเทาปนฟ้าจางๆ จมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากอิ่มแดง ชุดกระโปรงยาวสีขาวนวลช่วงเอวรัดแน่น เน้นช่วงเอวที่กระชับ หน้าอกไม่อึดอัดแต่เส้นสายงดงาม ช่วงคอเผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้า เย้ายวนปนกับความเย็นชา
นางยืนอยู่ตรงนั้น หลังตรงก้มหน้ามองมาอย่างเย็นชา...
เมื่อเผชิญกับสายตาพินิจนั้น กู้ฉางเซิงก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว กลัวว่าเย่หนิงซวงจะเห็นตัวเอง เพราะเรื่องในไร่วิญญาณ หญิงสาวผู้นี้ระบายอารมณ์ใส่เขา
หากปล่อยให้นางเห็นตัวเองมาอยู่ที่ห้องโอสถตอนนี้ ไม่แน่นางอาจลงมือกับเขาอีกครั้ง
กู้ฉางเซิงภาวนาให้ไม่ถูกพบ พร้อมกับเร่งฝีเท้า หวังจะเดินเลี่ยงผ่านเย่หนิงซวงไป
"เดี๋ยวก่อน!" เสียงเย็นชาของเย่หนิงซวงดังขึ้นทันใด
"..."
เมื่อได้ยินเสียง กู้ฉางเซิงชะงักฝีเท้า จำใจหยุดลง
"ศิษย์พี่ ท่านมีอะไรจะสั่งหรือไม่?"
กู้ฉางเซิงพยายามก้มหน้าลง ไม่อยากให้เย่หนิงซวงจำตัวเองได้
"ข้านึกว่าใคร" เย่หนิงซวงกวาดตามองกู้ฉางเซิงหนึ่งที แล้วยิ้มเย็น "ที่แท้ก็เจ้า เห็นข้าแล้วกลัวถึงเพียงนี้หรือ?"
จะไม่ให้กลัวได้อย่างไร กลัวจนแทบอยากหนีหัวซุกหัวซุน
ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นศิษย์ใน อย่างข้าคิดจะบีบให้ตายเมื่อไหร่ก็ได้...
แต่กู้ฉางเซิงไม่กล้าพูดออกไป ต้องฝืนยิ้มกล่าว "ศิษย์พี่งามเลิศเพียงนี้ ศิษย์น้องต่ำต้อย ไม่กล้าเงยหน้ามอง"
กู้ฉางเซิงเตรียมตัวรับมือกับสถานการณ์เลวร้ายที่สุดไว้แล้ว คิดว่าหากเย่หนิงซวงจะลงมือกับเขา เขาก็จะระเบิดพลังหลอมปราณชั้นยี่สิบสู้กับนาง
อย่างไรเสียตอนนี้ในมือก็มียาพิษ ลอบโจมตีโดยไม่รู้ตัว จะแพ้จะชนะยังไม่รู้เลย