"หือ?"
"พี่ฉางเซิง เมื่อครู่เจ้าทำอะไรอยู่ข้างใน? ทำไมถึงได้เหม็นขนาดนี้?"
เพียงชั่วพริบตาที่กู้ฉางเซิงเปิดประตู หลิวหู่ก็รีบเอามือปิดจมูกทันที
ในสายตาของหลิวหู่ กู้ฉางเซิงในตอนนี้ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าเปื้อนไปด้วยสิ่งสกปรก ราวกับเพิ่งคลานออกมาจากบ่อส้วม ร่างกายเต็มไปด้วยขี้ไคลสีดำหนาเป็นชั้น
เมื่อเห็นสีหน้าของหลิวหู่เช่นนั้น กู้ฉางเซิงก็อดไม่ได้ที่จะก้มลงมองตัวเอง จึงพบว่าตนเองถูกขี้ไคลที่ขับออกมาจากน้ำยาชำระล้างเส้นผมเปื้อนไปทั้งตัวแล้ว
เมื่อเห็นสภาพอันน่าอับอายของตนเอง กู้ฉางเซิงก็รู้สึกขมขื่นในใจ รีบอธิบายทันที
"ช่วงที่ผ่านมาบนเขาเก็บกากโอสถมาได้บ้าง ข้าเห็นว่ากากโอสถเหล่านี้ยังมีพลังวิญญาณหลงเหลืออยู่ ก็เลยเอามาแช่น้ำอาบ ทว่าไม่คิดว่าเจ้าจะมาถึงเร็วเพียงนี้ ข้ายังไม่มีเวลาชำระล้างให้สะอาด ก็ต้องออกมาพบเจ้าเสียแล้ว"
"เอาซากโอสถมาอาบน้ำงั้นรึ?" สีหน้าหลิวหู่ชะงักไปครู่หนึ่ง
"ดูท่าเจ้าคิดอยากก้าวเข้าสู่หนทางบำเพ็ญจนคลุ้มคลั่งแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า คิดได้แม้กระทั่งวิธีที่เจ็บแสบเช่นนี้ ทว่ากากโอสถพวกนั้นบางส่วนแฝงไว้ซึ่งพิษร้ายแรง เจ้าต้องระวังตัวให้ดี กันตัวเองจะถูกพิษตาย กลายเป็นผู้ที่มีรากวิญญาณโกลาหลคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ยังไม่ทันได้เริ่มฝึกบำเพ็ญก็ตายเพราะพิษเสียก่อน"
เมื่อได้ยินถ้อยคำเยาะเย้ยของหลิวหู่ กู้ฉางเซิงก็ลูบจมูกของตัวเอง พลางคิดในใจว่า จะบอกเจ้าไปได้อย่างไรว่าข้าสร้างฐานสำเร็จแล้ว สิ่งเหล่านี้คือขี้ไคลที่ขับออกมาจากการชำระล้างเส้นเอ็นและไขกระดูก?
"ศิษย์พี่หลิวโปรดรอสักครู่ ข้าขอไปชำระร่างกายก่อน แล้วค่อยมารับรองเจ้า"
กู้ฉางเซิงปิดประตูอีกครั้ง แล้วตักน้ำมาเต็มอ่าง เริ่มชำระล้างร่างกาย
เมื่อขี้ไคลทั้งหมดถูกชำระล้างจนสะอาดหมดจด กู้ฉางเซิงก็เปลี่ยนเป็นชุดผ้าด้ายเนื้อบางเบาสะอาดสะอ้าน แล้วค่อยเปิดประตูออกมาอีกครั้ง
ในวินาทีที่ได้เห็นกู้ฉางเซิงอีกครั้ง หลิวหู่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ
"เจ้าหมอนี่แอบไปหาผงแต่งหน้าของพวกหญิงงามมาโบกหน้ารึเปล่า? ทำไมถึงได้ขาวสะอาดผุดผ่องขนาดนี้?"