"ศิษย์ในผู้นี้กลับได้ข่าวของโอสถวิญญาณชั้นสูง โอสถนั้นจะสุกแก่ในสามวัน และอยู่บนเขาริมสำนักเขาซาน"
"และในความทรงจำเหล่านี้ ยังมีภาพของศิษย์ในนามเฉินหยางที่กำลังหลอมโอสถอีกด้วย..."
เมื่อมองดูเศษความทรงจำเหล่านี้ กู้ฉางเซิงตกอยู่ในความลังเลใจ
"โอสถวิญญาณชั้นต่ำหนึ่งต้นมีค่าประมาณสิบศิลาวิญญาณ ชั้นกลางหนึ่งร้อย ชั้นสูงก็มีค่าเป็นพัน หากข้าไปเด็ดโอสถชั้นสูงต้นนั้นก่อน มิใช่ร่ำรวยหรอกหรือ"
"แต่หากศิษย์ในนามเฉินหยางผู้นี้รู้ว่าข้าแย่งโอสถวิญญาณของเขาไป เขาคงฆ่าข้าแน่..."
ในความทรงจำเหล่านี้ ศิษย์ในนามเฉินหยางผู้นั้นฝึกฝนอยู่ในขั้นสร้างฐานขั้นกลาง แม้จะเป็นเพียงนักหลอมโอสถ แต่ก็มิใช่คนที่ง่ายจะรับมือ
และคนผู้นี้จิตใจเหี้ยมโหด เด็กฝึกยาที่ตายด้วยน้ำมือเขาไม่รู้กี่คน
เพราะฝีมือการหลอมโอสถของเขาไม่เลว บรรดาผู้อาวุโสของสำนักจึงทำเป็นไม่เห็นไม่ชิน
"ทรัพย์สมบัติอยู่ปลายดาบ เสี่ยงแล้วจึงได้มา อย่างไรเสียเขาก็ไม่รู้ว่าโอสถนั้นจะสุกแก่ในสามวัน ข้าลงเขาไปเด็ดโอสถของเขาเสียวันเดียวหรือสองวันให้หลัง ดูซิว่าเขาจะทำอย่างไร"
คิดถึงตรงนี้ กู้ฉางเซิงนำโอสถวิญญาณระดับสุดยอดที่เขาหลอมไว้ทั้งหมดออกมา แล้วเริ่มกลืนกิน
รวมกับโอสถวิญญาณสิบแปดเม็ดที่ได้จากกากโอสถวันนี้ ตอนนี้กู้ฉางเซิงมีโอสถวิญญาณสามสิบแปดเม็ดที่ยังไม่ได้ใช้ และตอนนี้เขาอยู่ในขั้นหลอมปราณชั้นเก้าแล้ว
เพียงต้องพยายามอีกนิด ก็จะถึงยอดขั้นหลอมปราณได้
"เริ่มกลืนกิน!"
กู้ฉางเซิงหลับตาลง ตั้งจิตมั่น แล้วกลืนโอสถวิญญาณทีละเม็ดลงสู่ท้อง...
ผ่านไปหนึ่งคืน เมื่อเห็นโอสถวิญญาณสามสิบแปดเม็ดถูกกลืนกินจนหมด และพลังของตนได้ถึงยอดขั้นหลอมปราณชั้นสิบสาม กู้ฉางเซิงก็ถอนหายใจ