กู้ฉางเซิงไม่คิดมาก่อนว่าแค่การสอบเข้าศิษย์นอก ผู้ที่มายืนเฝ้าเวทีกลับเป็นน้องสาวของผู้ดูแลหลี่ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือน้องสาวคนนี้กลับมีโฉมงดงามไม่น้อย
หลี่เหยาไม่เพียงมีใบหน้าละเอียดประณีต รูปร่างยังสูงระหงเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะคู่ขายาวตรงได้รูปนั้น ไร้ที่ติจริง ๆ ทั้งยาวทั้งงามงด เพียงมองก็รู้สึกว่าสามารถหนีบคนให้ตายได้...
จริงอย่างที่ว่า ดูคนจากภายนอกไม่ได้ ผู้ดูแลหลี่ที่เป็นหญิงแพศยาเจ้าประจำเช่นนั้น กลับมีน้องสาวหน้าตางามไม่แพ้ลั่วชิงเกอได้อย่างไร ครั้นเผชิญกับขาที่หลี่เหยาเตะมา กู้ฉางเซิงได้แต่ยื่นมือไปกัน
ทันใดนั้น ขาที่หลี่เหยาเตะมาก็ถูกกู้ฉางเซิงจับไว้อย่างสงบนิ่งในมือ
ท่วงท่าแปลกประหลาดนั้น ประกอบกับสัมผัสนุ่มละเอียด ทำให้กู้ฉางเซิงจิตใจหวั่นไหวไปชั่วขณะโดยไม่รู้ตัว
เพราะขายาวเช่นนี้ ต่อให้กรรมหนักเพียงใด ประสบการณ์การจับไว้ในมือก็ย่อมไม่เหมือนกัน
แต่ไม่นาน กู้ฉางเซิงก็รู้ตัวว่าเวลานี้ตนควรแสร้งอ่อนแอ ดังนั้นหลังบีบไปหนึ่งครั้ง กู้ฉางเซิงก็ทำทีราวกับถูกแรงกระแทก ถอยหลังไปหลายก้าว
จากนั้นก็ทำหน้าตกตะลึงพลางเอ่ยว่า
"ช่างมีพลังมหาศาลเสียเหลือเกิน..."
ฉากประหลาดนี้ ยิ่งทำให้หลี่เหยารู้สึกโกรธอับอายมากขึ้นไปอีก
"ไอ้สารเลว แสร้งทำให้น่าดูหน่อยไม่ได้หรือไง ข้าจะฆ่าเจ้า!"
เจ้าคนนี้จับขาของนางไว้อย่างสงบนิ่ง ยังบีบอีกหนึ่งครั้ง สุดท้ายยังแสร้งทำได้ปลอม ๆ บอกว่านางมีพลังแข็งแกร่ง นี่เห็น ๆ อยู่ว่าเป็นการดูถูกคนชัด ๆ
หลี่เหยาร้องตวาดอย่างโกรธเคือง แล้วเตะเข้ามาอีกครั้ง
ครั้งนี้กู้ฉางเซิงไม่จับแล้ว กลับเริ่มหลบหลีก