เกาเยว่มองเขา แล้วก็ให้คำมั่นใจกับเขา: "นายเป็นสามีสัตว์อสูรที่โม่หยาเลือกไว้ให้ฉัน ตราบใดที่นายช่วยฉันแก้แค้น ฉันจะพยายามลืมเรื่องที่เคยเผาเสื้อหนังงูเหลือมของนาย ฉันจะไม่ทำตัวไม่ดีกับนายแน่นอน"
หลัวเหิงก้มเปลือกตาลงเล็กน้อย
เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง มุมปากของเขาก็มีรอยยิ้มบาง ๆ ที่ดื้อรั้น เขายืนขึ้น ขยี้ผมของเธอ แล้วทำเสียงเหมาะ ๆ อย่างรังเกียจ: "ผมมันเยิ้มแล้ว เธอควรสระผมได้แล้ว ฉันไม่จับคู่กับหญิงสาวที่ตัวเหม็น ๆ หรอกนะ"
เกาเยว่: "......"
*
ไอน้ำร้อนอบอวล
ที่มุมตะวันออกของบ้านหินมีสระน้ำเล็ก ๆ สระหนึ่ง ซึ่งเหมือนกับโต๊ะหิน ตัวสระทำจากหินอ่อนธรรมชาติสีน้ำเงินมีลายสีดำ เป็นหินก้อนเดียวที่เจาะขุดออกมาทั้งหมด มีขนาดใหญ่กว่าอ่างอาบน้ำทั่วไปสามเท่า
หลัวเหิงรู้จักใช้ชีวิต เขามักจะอาบน้ำในสระน้ำนี้เป็นประจำ
แชมพูยังเหลือใช้ได้อีกนิดหน่อย เจลอาบน้ำก็เหลือเพียงเล็กน้อย เพราะเป็นขวดขนาดพกพา ที่ใช้มาได้ถึงขนาดนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว
เกาเยว่เขย่ามันผสมกับน้ำ
ใช้มันอาบน้ำให้ตัวเองอย่างดี
หลังอาบน้ำเสร็จ เธอเช็ดผมและหยดน้ำบนตัว ใส่ชุดนอน ใส่รองเท้าแตะ นอนลงบนเตียง แล้วคลุมผ้าห่ม ถอดชุดนอนออกเบา ๆ พับเก็บไว้ข้าง ๆ
ไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงหลัวเหิงไปอาบน้ำบ้าง
ข้างสระน้ำมีเสียงเคลื่อนไหว
เกาเยว่นอนตัวแข็งบนเตียงใหญ่ที่นุ่มสบาย
เตียงหินนี้ไม่ใหญ่เท่าถ้ำของโม่หยา แต่ก็มีขนาดอย่างน้อยสามเมตรคูณสามเมตร ปูด้วยผ้าหนังสัตว์สีขาวซ้อนกันหลายชั้น พอนอนลงไปทั้งตัวก็จะจมลงไป แม้แต่เจ้าหญิงกับถั่วลันเตาก็ยังนอนหลับสบาย