โม่หยาพ่นลมปากอย่างเหลืออดและจนใจ "จะให้พูดกี่รอบ ฉันไม่ใช่ผู้คุ้มครองของหลินซีมานานแล้ว และฉันก็ไม่แคร์ที่โซ่วผานจะมาเป็นคู่แรกของนาง"
"ถ้าแกไม่แคร์หลินซีจริง ๆ ลองพิจารณาหานหลินดูสิ?"
เขอเฟิงลวี่เห็นท่าทีแบบนั้นก็เริ่มเชื่อบ้าง กระตือรือร้นจะจับคู่ให้ "นางตามตื๊อฉันมานาน อยากให้แกเป็นคู่แรกของนางมาก แกลองคิดดูหน่อยสิ? นางก็เป็นเพศเมียชั้นดี เราในเผ่ามีเพศเมียชั้นดีไม่มากนัก เอานางไปก็แล้วกันไหม?"
โม่หยาขี้เกียจจะฟัง หลับตาลงไม่พูดอะไร
เขอเฟิงลวี่พูดซ้ำอีกครั้ง "ยอมรับนางไปเถอะน่า?"
โม่หยา "ไปให้พ้น"
เขอเฟิงลวี่ไม่ยอมแพ้ พยายามเกลี้ยกล่อมอีกสองสามประโยค เห็นท่าทีเย็นชาไม่เปลี่ยนก็รู้ว่าหานหลินไม่มีทางได้เรื่อง เริ่มปวดหัวขึ้นมา
เขาตบไหล่โม่หย่าอย่างจริงจัง "พี่ชาย แกมีระดับสูง พลังสัตว์อสูรย้อนกลับรุนแรงกว่าฉันอีก ต่อให้ไม่เต็มใจแค่ไหนก็ต้องรีบหาเพศเมีย เราเลื่อนไปได้ไม่กี่ปีหรอก"
เขารู้สึกว่าโม่หยาอาจจะปากไม่ตรงกับใจ ปากบอกไม่แคร์หลินซี แต่จริง ๆ แล้วนอกจากนางแล้วไม่เอาใครเลย
เขาถอนหายใจ "ที่จริงแกฆ่าโซ่วผานทิ้งก็ไม่เห็นจะเป็นไร ฉันว่าหลินซีก็ไม่จำเป็นต้องอยากให้ใครอื่นมาเป็นคู่แรกของนางจริง ๆ หรอก"