หลัวเหิงยืนอยู่บนยอดต้นสนบนภูเขา มองไปยังจุดชมวิวที่อยู่กลางเขา เห็นคนสองคนบนม้านั่งยาวเหมือนนกสองตัวที่เบียดกันอยู่ หิมะตกใส่พวกเขาเต็มตัวแต่ก็ไม่ใส่ใจ
เกาเยว่และโม่หยามีแผ่นดำๆ แปลกๆ วางอยู่บนเข่า
จากแผ่นนั้นมีเสียงเพลงและเสียงร้องดังออกมา
เมื่อได้ยินเพลงถัดไป หญิงสาวพูดอย่างดีใจ: "เพลงนี้ฉันร้องเป็น!"
โม่หยามองเธอด้วยรอยยิ้ม: "ในที่สุดก็ไม่ใช่แค่ส่งเสียงฮัมสองทีแล้วใช่ไหม?"
เกาเยว่เน้นย้ำ: "ฉันเรียกมันว่าการฮัมเพลง ไม่ใช่ส่งเสียงฮัม!"
โม่หยาคุ้นเคยกับการดึงแถบความคืบหน้าของเพลงนี้กลับไป จนถึงจุดเริ่มต้น: "งั้นก็ได้ ฉันได้ยินการฮัมเพลงของเธอแล้ว ร้องจริงๆ ให้ฉันฟังหน่อยสิ"
เกาเยว่: "อย่าดึงไปไกลขนาดนั้น ฉันไม่รู้จักท่อนแรก"
โม่หยา: "..."
เกาเยว่กดปุ่มเล่น เริ่มเล่นตั้งแต่ต้น ยังคงฮัมเพลงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเพลงมาถึงท่อนที่เธอรู้จัก เธอก็กระแอมเบาๆ แล้วร้องออกมาอย่างเป็นทางการ พร้อมกับแสดงสีหน้าตาม:
"ในที่สุดฉันก็เข้าใจ ความรักที่มีต่อเธอ"
"ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง..."
เธอร้องมองไปที่โม่หยา ขณะร้องก็มีท่าทางตามเนื้อเพลง ทำหัวใจให้เขา ตาบัวโค้งงอ เป็นประกายและซุกซน จงใจยั่วยวนอย่างชัดเจน
"หัวใจฉันเหมือนเกล็ดหิมะ"
"มีไว้เพื่อเธอ"
สองมือกุมอก: "กลายเป็นน้ำแข็งที่พึ่งพา..."