ฝนฤดูใบไม้ร่วงไม่หยุดตก ละอองน้ำจากใบตุงสีดำร่วงหล่นลงมาทีละหยด ถูกกันไว้ด้วยหนังอ่อนนุ่มด้านนอก
เกาเยว่ซบอยู่ในอ้อมกอดของโม่หยา
การเห็นเหล่านักโทษทำให้ใจของนางหม่นหมองเล็กน้อย โลกอสูรอันตรายเกินไป อย่างมนุษย์โลกธรรมดาเช่นนาง ไม่มีพลังต่อต้านแม้แต่น้อย มีเพียงการซบในอ้อมกอดของโม่หยาเท่านั้นที่ทำให้นางรู้สึกปลอดภัยขึ้นบ้าง
หากทำได้ อยากพาโม่หยากลับไปยังโลกมนุษย์จริงๆ
ก่อนหน้านี้นางข้ามมิติมาจากแทนซาเนีย หากจะกลับไปก็คงลงที่บริเวณใกล้เคียงนั้น การจะย้ายไปอยู่ที่หัวกั๋วโดยตรงนั้นยากลำบาก อาจให้โม่หยาลงทะเบียนเป็นสัญชาติของประเทศเล็กๆ ก่อน แล้วค่อยหาทางทำบัตรประจำตัวถาวรของหัวกั๋ว
หน้าตาของโม่หยานั้นหาเงินได้เพียงชั่วพริบตา ยังไงก็ถ่ายรูปก็ดังได้ทั้งนั้น
หากไม่อยากพึ่งหน้าตาหาเงิน ด้วยความแข็งแรงของร่างกายโม่หยา แม้แต่การไปแข่งขันโอลิมปิกก็เป็นเรื่องง่ายดาย ทุกรายการเป็นเรื่องจิ๊บจ้อย
หากอยากทำตัวเล็กๆ ไม่ให้ใครสังเกต ก็สามารถไปเป็นทีมกู้ภัย หน่วยกู้ภัยในพื้นที่ห่างไกล กู้ภัยใต้น้ำ ล้วนเป็นเรื่องง่ายดาย...
แน่นอน การซ่อนโม่หยาไว้ก็เป็นความคิดที่ดีเช่นกัน ยังไงนางก็มีเงินเก็บก้อนหนึ่งแล้ว ให้เขาเป็นชายที่อยู่เบื้องหลังนางก็ไม่เลวเลย
น่าเสียดาย ที่กลับไปไม่ได้
ฟังเสียงหัวใจที่เต้นช้าๆ แต่แข็งแรงของเขา เกาเยว่ค่อยๆ สงบลง
โม่หยาโอบกอดเกาเยว่ หูของเขาคอยฟังเสียงรอบข้างที่อยู่ไกลออกไป ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฝูงหมาป่าวิ่งมาจากที่ไกลๆ จึงพูดเบาๆ
“เขามาแล้ว”
เกาเยว่ขยับเปลือกตา ค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง
เหล่านักรบเผ่าหมาป่าสีเงินและเผ่าพันธุ์ยักษ์รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวช้ากว่าโม่หยาเล็กน้อย เมื่อรู้ตัวก็พากันวิ่งไปทางทิศตะวันออก ต้อนรับอย่างอบอุ่นราวกับหมาป่าราชาที่กลับคืนสู่ฝูง