เช้าวันรุ่งขึ้น
เมื่อเกาเยว่ตื่นจากภวังค์ความฝัน เธอเห็นโม่หยาสวมเสื้อคลุมหลวมๆ สีดำนั่งอยู่ที่ขอบเตียง มองมาทางเธอ
แสงอาทิตย์ส่องลงมาจากช่องบนเพดานโค้ง ปกคลุมร่างเขา เกิดเป็นปรากฏการณ์ทินดอลล์ ฝุ่นละอองเต้นรำในแสง เปล่งประกายทองบนขนตาที่ยาวของเขา
เขานั่งอยู่ตรงนั้น ราวกับเทพเจ้าที่ถูกลืมเลือนโดยกาลเวลา
เกาเยว่ยังคงจมอยู่ในความฝันที่เหลืออยู่ คิดว่าตัวเองยังอยู่ในความฝัน มองเขาอย่างเหม่อลอยอยู่พักหนึ่ง สมองยังไม่ทันได้ทำงาน
เมื่อกระพริบตาแล้วกระพริบอีกที สมองก็ปลอดโปร่งขึ้น โอ้ ผู้ชายหล่อขนาดนี้เป็นสามีของเธอเองนี่นา!
อารมณ์ดีขึ้นมาทันที
เธอนอนอยู่ในหนังสัตว์นุ่มๆ ยืดเส้นยืดสายอย่างสบายใจ แล้วยิ้มหวานให้โม่หยา "อรุณสวัสดิ์!"
โม่หยามุมปากเผลอยกยิ้มตาม "อรุณสวัสดิ์"
เกาเยว่ชี้ไปที่หน้าผากของตัวเอง
"ขอจูบหน่อย"
โม่หยาค้อมตัวลง ออกจากลำแสงนั้น จูบหน้าผากที่เปล่งประกายของเธออย่างทะนุถนอม
เกาเยว่ที่ถูกจูบก็ส่งจูบให้เขาอย่างมีความสุข แก้มมีสีชมพูสุขภาพดี ทั้งน่ารักและมีชีวิตชีวา
โม่หยาสายตาอ่อนโยน มองเกาเยว่ด้วยความรักที่เพิ่มมากขึ้นทุกวัน
เมื่อคืนเขานอนไม่หลับทั้งคืน จ้องมองคู่ครองของตัวเอง นึกถึงเหตุการณ์นองเลือดในวัยเด็ก
สิบกว่าปีก่อน เผ่าถูกสัตว์อสูรเร่ร่อนผู้แข็งแกร่งบุกรุก มันเป็นสัตว์อสูรเร่ร่อนจากเผ่านกอินทรี มีพลังแข็งแกร่ง บุกเข้ามาในเผ่าฆ่าฟันอย่างโหดเหี้ยม ก่อนจะกลายร่างเป็นนกอินทรีดำลักพาตัวหญิงสาวบางส่วนไป
หญิงสาวของพี่ชายคนที่สาม และหญิงสาวของพี่ชายคนที่สี่ ถูกสัตว์อสูรนั้นจับตัวไป