ตอนนั้นเอง ชายวัยกลางคนที่ดูเคร่งขรึมผู้หนึ่งก็เดินเข้ามา
เขาดูแข็งแรงแต่เย็นชา รอยหยักที่ลึกบนใบหน้าบอกได้ว่านี่ไม่ใช่คนใจดี แต่ถ้าสังเกตดี ๆ จะพบว่าคิ้วและดวงตาของเขาคล้ายกับโม่หยาอยู่บ้าง
อีกฝ่ายปล่อยกลิ่นอายบางอย่างออกมา
โม่หยารีบพุ่งออกจากถ้ำทันที เขายืนบังเกาเยว่ไว้ จ้องเขาด้วยสายตาเย็นชา
"หัวหน้าเผ่าพาคนมากันมากมายที่บ้านข้ามีธุระอะไรหรือ?"
หัวหน้าเผ่าหัวเราะเย็นชา: "ข้าไม่ได้พามา แต่ทุกคนได้ยินว่าอ troubles เจ้าทำร้ายเจ้าหนูเผ่าพันธุ์หญิงต่างถิ่น เลยออกมาพิสูจน์ เจ้าไม่ทำตามกฎของเผ่า การที่เจ้ารับเจ้าหนูเผ่าพันธุ์หญิงนอกเผ่ากลับมา ควรจะรายงานข้า"
โม่หยาเลิกคิ้ว: "ทำร้ายเจ้าหนูเผ่าพันธุ์หญิงงั้นหรือ?"
เกาเยว่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว อธิบายกับหัวหน้าเผ่า: "เขาไม่ได้ทำร้ายข้า"
หัวหน้าเผ่ามองบาดแผลบนตัวนาง แขนขวาที่ใส่เฝือก รอยฟกช้ำ ผื่นแดง
แล้วตอบ: "จะทำร้ายหรือไม่ ข้าเองจะเป็นคนตัดสิน"
เกาเยว่ขมวดคิ้ว
แววตาโม่หยามีความเย็นเยียบ: "หัวหน้าเผ่ามาหาเรื่องพวกเราตั้งใจใช่ไหม?"
เกาเยว่เพิ่งเคยเห็นเขาแข็งกร้าวกับใครแบบนี้เป็นครั้งแรก
ก่อนหน้านี้แม้แต่โซ่วผานพาหลินซีมาท้าทาย เขาก็แค่สีหน้านิ่ง ๆ ดูรำคาญเล็กน้อย แต่ตอนนี้เขาเหมือนถูกทำให้โกรธขึ้นมาจริง ๆ
เกาเยว่ไม่ใช่เด็กน้อยจริง ๆ หรอก นางอายุยี่สิบสามแล้ว เคยทำงานเคยพบคนใหญ่คนโตมา ไม่ถูกข่มขวัญจากหัวหน้าเผ่าคนนี้ นางกล้าที่จะก้าวไปข้างหน้าอีกครั้ง ยืนอยู่หน้าโม่หยา