"เจ้าจะกินอะไรกันแน่? ไม่ว่าจะเป็นอะไร ข้าจะหามาให้เจ้า!"
หลัวเหิงหมอบอยู่ตรงหน้าเกาเยว่ ใบหน้าที่งดงามราวกับแกะสลักจากหยกเย็นชวนให้ใจสั่นอยู่ตรงหน้า ดวงตาดุจดาวเคราะห์น้ำแข็งจ้องมองนางอย่างจริงจัง
เกาเยว่เงยหน้าขึ้นมองเขา
แววตาของนางวูบไหวไปชั่วขณะกับความหล่อเหลาที่เกินจะต้านทานของเขา
แต่ไม่นานก็สงบลง นางกอดเข่าและคิดอย่างเย็นชา — คนผู้นี้ชอบนางเร็วเกินไป เหตุผลก็เพราะหน้าตาล้วน ๆ
ที่นี่ก็มีเพียงโม่หยาเท่านั้นที่ชอบนางตั้งแต่ตอนที่นางยังอ้วนอยู่
ส่วนพวกเขอเฟิงลวี่ โซ่วผาน ต่างก็ชอบนางหลังจากที่นางผอมลงและใช้ผลึกสัตว์ปรับสภาพผิวให้ดีขึ้น ก่อนหน้านั้นพวกเขาไม่ได้ปฏิบัติต่อนางแบบนั้น
อาจเป็นได้ว่าคนส่วนใหญ่เป็นคนโลก ๆ
แม้แต่นางเองก็เช่นกัน ตอนแรกที่ชอบโม่หยาอย่างรวดเร็ว หน้าตาก็เป็นเหตุผลสำคัญมาก
คิดแล้ว นางจึงพูดว่า "เจ้าช่วยเอาของทั้งหมดที่อยู่ในเผ่างูเหลือมเร้นมาให้ข้า ข้าก็จะยอมกินอาหาร"
"ได้!"
หลัวเหิงตอบตกลงทันที
ตอบเร็วมาก กลัวว่านางจะเปลี่ยนใจในภายหลัง
เขาตั้งใจจะไปที่เผ่างูเหลือมเร้นทันที
แต่ตอนนี้เขาไม่กล้าปล่อยให้เกาเยว่อยู่คนเดียวที่นี่ กลัวว่ามั่งเลี่ยจะแอบเข้ามาในเผ่าเพื่อฆ่าคน ดังนั้นจึงสั่งให้คนไปตามซิงซีเว่ยและหยุนชางมาเป็นเพื่อน
นี่ก็เป็นการประนีประนอมที่กัดฟันยอมรับ
เขาไม่อยากให้คนสองคนนี้เข้าใกล้เกาเยว่อีก แต่ขั้นห้าก็ต้องให้ขั้นห้าด้วยกันเท่านั้นที่จะต้านทานได้
ในที่สุดหลัวเหิงก็พาคนในเผ่าและฝูงหมาป่าไปอย่างรวดเร็ว ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ก็ขนของทุกอย่างของเกาเยว่ในถ้ำของเผ่างูเหลือมเร้นมาทั้งหมด
ทั้งหีบหิน ตู้ไม้ ผ้าห่ม ชั้นไม้ ตะเกียงน้ำมัน หม้อ ชาม กระเป๋าเดินทาง เสื้อผ้า แม้แต่มันเทศและมันฝรั่งที่เก็บไว้ในโพรงไม้หน้าประตูก็ควักออกมาทั้งหมด