ประโยคนั้นดึงดูดความสนใจของฉือลี่เซินได้จริง มือที่กำลังจับประตูรถหดกลับมาฉับพลัน ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ
แค่นั้นแหละ ฉือเฉี่ยนไม่สนใจอะไรทั้งนั้นพุ่งตัวเข้าไป แรงกระแทกทำให้ฉือลี่เซินกระเด็นออกไปหลายเมตร ล้มลงกับพื้น
“ตุ้ม! ปัง!”
เปลวไฟพลุ่งขึ้น ชั่วพริบตาแผ่นดินไหว สะเทือนเลื่อนลั่น ด้านหลังพวกเขามีคลื่นไฟสูงเกือบสองชั้นระเบิดขึ้น!
รถคันนั้นระเบิดจริงๆ!
แว่นตาบนดั้งจมูกของฉือลี่เซินหลุดหายไปไหนไม่รู้ ดวงตาที่หรี่ลงมองเห็นฉากเปลวไฟพลุ่งขึ้นตรงหน้าได้พอดี
รวมถึงฉือเฉี่ยนที่ตัวสั่นระริกอยู่บนอกของเขา
เมื่อครู่นี้เด็กคนนี้...
ทันใดนั้น ฉือลี่เซินก็รู้สึกว่าอาการสั่นของเธอไม่ปกติ “ฉือเฉี่ยน เป็นอะไรไป?”
ฉือเฉี่ยนทำหน้าลึกลับ “ตา ดีนะที่ตาไม่โดนขี้แตกใส่”
ฉือลี่เซิน: “...”
เหมือนอากาศรอบๆ จะมีกลิ่นนั้นลอยมาเลย
“เฮ้อ” ฉือเฉี่ยนสูดลมหายใจกะทันหัน “ตา อุ้งเท้าฉันเหมือนจะเคล็ด”
ฉือลี่เซินสั่งให้คนไปเรียกหมอทันที พร้อมกับอุ้มฉือเฉี่ยนเดินใหญ่เข้าไปในบ้าน
หมอจัดข้อมือที่เคลื่อนของฉือเฉี่ยนให้เข้าที่ แล้วถามว่ารู้สึกยังไงบ้าง
ฉือเฉี่ยนเสียงแผ่วเบา “ความเจ็บปวดนี้ เหมือนรักในวัยเยาว์ที่เริ่มหมักหมม สุดท้ายก็จบลงโดยไม่มีจุดหมาย หยั่งลึกถึงกระดูก”
หมอต้องกลั้นหัวเราะไว้ “ไม่เป็นไร ไม่โดนกระดูกมากนัก เจ็บแป๊บเดียวก็น่าจะหาย”
ฉือลี่เซินสีหน้าหมองคล้ำ “หาทางระงับปวดให้เธอสิ ไม่เห็นหรือว่าเธอเจ็บจนหน้าซีดแล้ว?”