“เฉี่ยนเฉี่ยนพูดในไลฟ์สดแล้วว่า อาหารทะเลพวกนี้ต้องกินกันทั้งครอบครัว ขอเก็บไว้ให้หน่อยเถอะ” ฉือมู่เจ๋อยอมลดลงมาหน่อย
ฉือลี่เซินหัวเราะเยาะ “แกก็ได้แค่นี้จริง ๆ น่ะ ไม่เคยกินอาหารทะเลหรือไง?”
ฉือมู่เจ๋อจะเถียงอยู่แล้ว
เสียงพ่อบ้านหนานดังมา “คุณชาย ห่อครัวทำโต๊ะอาหารทะเลเสร็จแล้ว ท่านจะไปชิมตอนนี้ไหม?”
ฉือลี่เซิน: “...”
ฉือมู่เจ๋อ: “...” ฮึ ฮึ
ใคร ๆ ก็เคยกินอาหารทะเลกันทั้งนั้น
แต่เด็กน้อยส่งข้ามพันลี้มาให้เป็นพิเศษแบบนี้ ไม่เคยมีหรอก
*
บนธารน้ำแข็ง
ฉือเฉี่ยนกับพวกหลับในถ้ำหิมะหนึ่งคืน ตื่นขึ้นมาแล้วกินปลาค็อดทอดกับกุ้งย่างเป็นมื้อเช้า หลังอาหารก็เล่นกับเพนกวินย่อยอาหาร
แล้วออกตามหาเซฟเฮาส์ต่อ
ตอนนี้พวกเขายังไม่รู้ว่าวาฬมิงค์พาผิดทาง
ยังคิดว่าเซฟเฮาส์ต้องอยู่ที่ใดที่หนึ่งบนธารน้ำแข็งแน่ ๆ
ระหว่างเดินผ่านทุ่งหิมะ เสิ่นเจียซูก็อุทานขึ้นมา “พ่อครับ มีสำลีก้อนขาว ๆ กลิ้งอยู่บนพื้น!”
สำลีก้อน?
ฉือเฉี่ยนตื่นเต้นขึ้นมาทันที เหยียดคอคอยหาไปทั่ว
ในที่สุด...
เธอก็เห็นวัตถุปริศนาตัวหนึ่งนอนอยู่บนหิมะ กำลังดิ้นดันร่างอวบอ้วนของมันอยู่อย่างยากลำบาก
เดินเข้าไปใกล้ ๆ ถึงได้เห็นว่าเป็นลูกแมวน้ำตัวขาวอ้วน
สีขนมันบริสุทธิ์มาก กลืนไปกับหิมะรอบข้างแทบแยกไม่ออก
มันพยายามพลิกตัว ร่างน้อยอวบอ้วนดันไปดันมาอยู่บนหิมะ พลิกอยู่ตั้งนาน “ปั้ง!” ลงท้องกระแทกพื้น
คนที่อยู่ในที่นั้นเกือบตายเพราะความน่ารัก