สัมภาษณ์เสร็จ ฉือเฉี่ยนกับฉือเฟิงเซียวเตรียมตัวออกเดินทางไปยังสถานที่ถ่ายทำ
ฉือเฟิงเซียวหิ้วกระเป๋าใบใหญ่สองใบ ส่วนฉือเฉี่ยนมีแค่เป้สะพายหลังใบเดียว
"เธอเอาของมาแค่นี้เหรอ?" ฉือเฟิงเซียวประหลาดใจ ปกติผู้หญิงออกข้างนอกไม่ต้องหอบหิ้วกันใหญ่โตเหรอ
"เท่านี้ก็พอแล้วล่ะ" ฉือเฉี่ยนมองกระเป๋าสองใบของเขา "ลุง ฉันว่าแกก็เอาของมาน้อยๆ หน่อยเถอะ เดี๋ยวจะเหนื่อยเอา"
"มีรถไว้ จะกลัวอะไร"
สองชั่วโมงต่อมา ฉือเฟิงเซียวก็โดนหักหน้า
รถของทีมงานเสียกลางทาง ให้พวกเขาช่วยกันหิ้วกระเป๋าเดินไปให้ถึงจุดหมาย
พระอาทิตย์ส่องเปรี้ยงปร้าง หนทางข้างหน้ายาวไกล ความเงียบของฉือเฟิงเซียวในตอนนี้ช่างอึกทึกเหลือเกิน
เขาสงสัยว่าทีมงานตั้งใจแกล้งกันแน่ๆ
ฉือเฟิงเซียวหันไปหาฉือเฉี่ยนที่ยืนกอดอกนิ่งๆ "ฉือเฉี่ยน เป็นลุงเป็นน้า มาช่วยลุงหิ้วกระเป๋าใบหนึ่งหน่อยได้ไหม?"
ฉือเฉี่ยนตอบไม่ลังเล "ว่าไงนะ? หูฉันสัญญาณไม่ค่อยดี ขอวางสายก่อนนะ"
พูดจบเธอก็หยิบโฮเวอร์บอร์ดพับได้ออกมาจากเป้ เปิดออกแล้วเหยียบขึ้นไป
โฮเวอร์บอร์ดเรืองแสงหลากสีสันในทันที พร้อมกับเสียงดนตรีคึกคักที่ดังขึ้น:
"แม่น้ำใหญ่ไหลไปทางตะวันออก ดวงดาวบนฟ้าต่างชี้ไปทางดาวเหนือ!!"
"เฮ้ เฮ้ ชี้ไปทางดาวเหนือว่ะ!"
ฉือเฉี่ยนขับวนรอบฉือเฟิงเซียวหนึ่งรอบ โบกมือให้เขา "ลุง สู้ๆ นะ! วิญญาณฉันอยู่กับแก แกคือผู้กล้าคนต่อไป!"
จากนั้นก็แล่นหายไปพร้อมกับเสียงเพลงอันกึกก้อง ช่างกล้องที่วิ่งตามด้วยสองขาไล่ตามไม่ทัน
ฉือเฟิงเซียวยืนนิ่งอยู่กับที่ กลางแดดเปรี้ยงปร้าง เพิ่งเริ่มถ่ายทำก็รู้สึกเสียใจแล้วที่ไปตกลงอะไรสามข้อกับหลานสาว
ถ้าฉือเฉี่ยนอยู่ด้วยกัน อย่างน้อยก็ยังมีคนคุยด้วย ไม่ทำให้การเดินทางน่าเบื่อ