ในเวลาเดียวกัน อาคารเขตเก้า
ฉือเยี่ยนลิ่วกลับมาจากการตรวจตราค่ายฝึก เดินผ่านห้องทำงานของคนอื่น ก็บังเอิญได้ยินพวกเขาคุยกันถึงความวุ่นวายในตระกูลเลียวโจว
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ดีแล้วที่คืนนั้นฉือเฉี่ยนไปซัดไลนัว เลียวโจวมา จนทั้งคู่ไม่มีทางเป็นเพื่อนกันได้
ตระกูลแบบนี้ทั้งลึกทั้งซับซ้อน จิตใจคนก็สกปรก ไม่ใช่เด็กสาวแบบเธอจะรับมือไหว
แต่ที่ทำให้ฉือเยี่ยนลิ่วรู้สึกโล่งใจคือ เมื่อเทียบกับพวกเด็กที่ไม่เอาดีเอาดีตั้งแต่เด็กๆ แล้ว
ลูกของเขาก็แค่ขี้เกียจไปหน่อย พูดจาไม่ค่อยเข้าหู ไม่ค่อยชอบคิดอะไรให้ลึกซึ้ง... นอกนั้นก็ไม่เคยออกไปก่อเรื่องนอกบ้าน
โดยรวมก็เป็นเด็กดี น่ารักน่าเอ็นดู
กำลังคิดแบบนี้อยู่ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาเฉยๆ
เป็นฉือเฉี่ยนโทรมา
ฉือเยี่ยนลิ่วเดินเข้าห้องทำงานแล้วค่อยรับสาย "ฉือเฉี่ยน? คุณน้ายังต้องทำงานอีกหน่อย เดี๋ยวไปรับ...ว่าไงนะ?"
"น้ะ! หนูเหมือนทำคนตายแล้วอ่ะ!!" เสียงของฉือเฉี่ยนแทบจะร้องไห้ดังมาจากในสาย
ฉือเยี่ยนลิ่ว: ???
โรงพยาบาลกลางเมือง
หมอเกือบสิบคนพรูกันเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย เพื่อตรวจร่างกายชายหนุ่ม
สุดท้ายก็สรุปได้ว่า: กระทบกระเทือนทางสมองเล็กน้อย บวกกับขาดออกซิเจนกะทันหัน จึงทำให้เป็นลมชั่วคราว ตอนนี้ฟื้นแล้ว
เรื่องใหญ่ไม่มี ก็แค่...
เด็กคนนี้ดูเหมือนจะโง่ไปแล้ว
อาการที่แสดงออกมาคือ หลังจากฟื้นขึ้นมาเขาก็จ้องแต่ฉือเฉี่ยน ไม่ตอบอะไรทั้งนั้นไม่ว่าหมอจะถามอะไร