ระเบิดบนโต๊ะกำลังนับถอยหลังเหลือเพียงสามสิบวินาที
เสียงติ๊กต่อกดังก้องกังวาน สร้างความตึงเครียดอย่างหนัก
"เฉี่ยนเป่า!" ฉือเฟิงเซียวตะโกน "ถ้าไหวจริง ๆ เราก็โยนมันไปที่ทีมงานเลย แล้วอยู่ด้วยกันให้หมด!"
ระเบิดใครก็ได้ อย่าระเบิดหลานสาวของเขา!
ทีมงาน: ??? ฟังที่ตัวเองพูดบ้างได้ไหมว่านั่นมันภาษาคนหรือเปล่า?
"คุณน้า อย่าตื่นตระหนก" ฉือเฉี่ยนรับระเบิดมาอย่างใจเย็น วางลงบนโต๊ะ แล้วหยิบอุปกรณ์เริ่มแกะ
เซี่ยเจินเจินกลั้นหายใจไว้ในลำคอ พูดเสียงกระแนะกระแหน "เหลืออีกแค่สามสิบวินาที จะแกะทันก็แปลก ยังดีรีบหาที่หลบไว้ก่อน อย่ามาเดือดร้อนเพราะเธอเลย"
พอมองเห็นขั้นตอนการแกะระเบิดของฉือเฉี่ยน เธอก็แทบจะหัวเราะออกมา ไม่ได้ทำตามที่เจ้าหน้าที่สอนเลยสักนิด ถ้าแกะสำเร็จก็ให้มันรู้ไป
ฉือเฟิงเซียวเริ่มหงุดหงิด "กินข้าวเกลือไม่เค็มหรือไง มาวุ่นวายเรื่องชาวบ้าน ที่นี่มีที่ให้เธอพูดด้วยหรือ?"
เซี่ยเจินเจินไม่เคยถูกปฏิบัติแบบนี้ที่บ้านมาก่อน น้ำตาคลอทันที
[ฉันทนโรคเจ้าหญิงคนนี้มานานแล้ว มาถึงก็ด่าเจ้าน้องสาวฉันซะยังงั้น คิดว่าน้องฉันทำจากดินเหนียวหรือไง?]
[เซี่ยเจินเจินเก่งมากจริง ๆ เธอคงโตมาคนเดียวแน่ ๆ เลย]
[เจินเจินไม่ได้ตั้งใจ เธอแค่พูดตรง ๆ ไม่มีความคิดอะไรเท่านั้นเอง]
[เจินเจินยังเด็กกว่าฉือเฉี่ยนอีกหนึ่งปีนะ ราชานักแสดงฉืออย่าไปทำร้ายเด็ก ๆ แบบนั้นสิ]
[ขอโทษนะคะ ในสายตาพี่ชายฉันมีเด็กอยู่คนเดียวคือเฉี่ยนเป่า เจินเจินของเธอจะไปเทียบอะไรกับเธอได้?]
เสียงหนึ่งดังขึ้น เสิ่นจิ้งรีบวิ่งเข้ามา "ไอ้หนู รีบหน่อย พ่อก็กำลังจะโดนด้วยเหมือนกัน!"