"ฉือเฉี่ยน เธอนี่มันเกินไปแล้วนะ! รู้ทั้งรู้ว่าฮว่าฮว่าไม่สบาย แต่ยังผลักเธออีก!"
"มุกเรียกร้องความสนใจกระจอก ๆ แบบนี้นายเล่นไม่เลิกใช่ไหม!"
ฉือเฉี่ยนถูกใครบางคนผลักอย่างแรง สมองพลันตื่นจากความพร่ามัว
หลังจากที่เธอทะลุมิติไปยังโลกเซียน แต่กลับล้มเหลวในการฝ่าด่านเคราะห์ สติของเธอถูกส่งกลับมายังโลกเดิม
ในนิยายเรื่อง 'นายน้อยจอมขี้หึง งับเอวกอดรัดไม่เลิกราตลอดคืน'
และเธอคือตัวร้ายหญิงชื่อเสียในหนังสือ เป็นคุณหนูปลอมที่ตระกูลกู้สับตัวผิดและรังเกียจเดียดฉันท์
ที่ตระกูลกู้สับตัวผิดแต่แรก สาเหตุไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
หมอดูเคยทำนายไว้ว่า ถ้ากู้ฮว่าอยู่ในตระกูลกู้ต่อไป จะมีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงผู้ใหญ่
มีเพียงครอบครัวที่มีดวงชะตาคู่ควรกันเท่านั้น ถึงจะกดทับดวงบุญของเธอไว้ และคุ้มครองให้ชีวิตเธอราบรื่นได้
แล้วฉือเฉี่ยนเจ้าเด็กซวยตัวน้อย ก็ถูกตระกูลกู้จับสับเปลี่ยนด้วยเหตุนี้ ดวงชะตาของตัวเองยังกลายเป็นปุ๋ยบำรุงให้กับกู้ฮว่า
ตรงหน้าเธอในตอนนี้คือเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา แต้มด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยวเต็มเปี่ยม เขาคือคู่หมั้นที่ถูกคลุมถุงชน—หลิงเฉียน เป็นเพื่อนชายที่โตมาด้วยกัน สมัยเด็กเคยตีเนียนไม่ยอมห่าง เหนียวแน่นไม่ต่างจากหมากฝรั่ง
หลังจากกู้ฮว่านางเอกผู้เปล่งประกายดุจดอกไม้ขาวตัวน้อยปรากฏกายขึ้น เขาก็ถูกลดขั้นทันที จากลูกไล่ของหล่อนกลายเป็นหมาเลียดีกรีขั้นเทพของกู้ฮว่า เลียทั้งเป็นทั้งตาย
ว่ากันตามมารยาท ฉือเฉี่ยนสมควรต้องโกรธสักนิด
แต่ว่า—
นางเคยถูกท่านอาจารย์ในโลกเซียนหลอกให้เป็นผู้ฝึกสัตว์อสูร เลี้ยงหมูให้ตาแก่นั่นถึงสิบปีเต็ม ๆ นะ!
หลายปีมานี้นางใช้ชีวิตยังไงกัน!
รอบกายนอกจากหมู! ก็มีแต่วัว แพะ ม้า หมา กระต่าย มังกร ฟีนิกซ์ เถาเที่ย...
นอกจากรสชาติดี โรยยี่หร่านิดหอมกรุ่นแล้ว ก็ไม่มีประโยชน์อันใดเลย!
อยู่ ๆ ก็ได้เห็นมนุษย์เป็น ๆ ฉือเฉี่ยนดีใจจนแทบร้องไห้
นางไม่ต้องทนเห็นหน้าหมูอีกต่อไปแล้ว! สุดยอด!
กำลังตื่นเต้นดี อยู่ ๆ คนตรงหน้าที่ทั้งฉุนเฉียวและไร้ความอดทนก็ถลึงตาใส่นาง: "ฉือเฉี่ยน นี่เธอเป็นใบ้หูหนวกหรือไง! ฉันบอกให้ไปขอโทษฮว่าฮว่า เธอไม่ได้ยินรึ?"
แค่ชั่วพริบตา ฉือเฉี่ยนถอนความคิดเมื่อครู่กลับคืน หมูยังน่ารักกว่าเป็นไหน ๆ
"นายบอกว่าฉันผลักเธอ?"
"นี่คิดว่าพวกเราตาบอด มองไม่เห็นเรื่องต่ำ ๆ ที่เธอทำเมื่อกี้รึไง?" หลิงเฉียนหัวเราะเยาะเยือกเย็น "รีบขอโทษซะ! ไม่งั้นเรื่องนี้ไม่จบง่าย ๆ แน่!"
กู้ฮว่าฉุดแขนเขาไว้อย่างอ่อนแอ "พี่เฉียน ฉันไม่เป็นไรนะ เฉี่ยนเฉี่ยนแค่ผลักฉันนิดหน่อย จนหัวใจฉันรู้สึกแย่ขึ้นมานิดนึง แต่ฉันอดทนเอาก็แล้วกัน"
อยู่ ๆ ฉือเฉี่ยนก็เกิดอาการตื่นเต้นขึ้นมา "นี่เธอพูดเองนะ!"
นางง้างขาเหวี่ยงออกไปสุดวงสวิง เตะกู้ฮว่าร่วงตุ้บลงสระว่ายน้ำตรงหน้า!
ตูม! ครืนนน!
น้ำกระเซ็นลอยฟุ้งสามจ้าง หลิงเฉียนที่กำลังอ้าปากค้าง อมน้ำอาบกู้ฮว่าเข้าไปเต็มปากเปรอะ!
กู้ฮว่าตะเกียกตะกายในสระไม่หยุด ร้องลั่นไม่ขาดเสียง
"ฉือเฉี่ยน นี่เธอหาเรื่องตาย!" หลิงเฉียนคำรามลั่นพลางกระโจนเข้าใส่
"ฮว่าฮว่าคนดีของนายตกน้ำแล้ว ทำไมถึงไม่รีบลงไปช่วยล่ะ?" ฉือเฉี่ยนทำหน้าห่วงใยจัดเต็ม พลางจัดการส่งหลิงเฉี่ยนที่หมายจะจับนางลงไปแช่น้ำอย่างคล่องแคล่วด้วยการถีบอีกหนึ่งดอก
ดีละ
ซุปแมนดารินเป็ด ครบเครื่อง!
"ฉือเฉี่ยน เธอคอยดูเถอะ!" หลิงเฉียนกัดฟันกรอด พลางอุ้มกู้ฮว่าขึ้นฝั่งอย่างเอาเป็นเอาตาย
ฉือเฉี่ยนยืนเท้าเอวอยู่ริมสระ "ข้าคอยดูอยู่แล้วจ้ะ แกจะทำอะไรข้าได้!"
"หลิงเฉียน แกมันก็สมกับชื่อเสียจริง ๆ แหละ ไร้ค่า!"
"การหมั้นหมายของเรา เป็นอันยกเลิก! ข้าเป็นโรคกลัวของใหญ่ ข้าเกลียดไอ้โง่ยักษ์!"
หลิงเฉียนยืนแช่อยู่ในสระน้ำ คิดว่าฉือเฉี่ยนก็แค่เล่นละครตบตา ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงด้วยสีหน้าเขียวคล้ำสลับแดง
"ข้าเองก็อยากจะไม่ยุ่มย่ามอะไรกับผู้หญิงอย่างเจ้าให้รู้แล้วรู้รอด! จะถอนหมั้นข้า เจ้ายังไม่มีสิทธิ์ ต้องเป็นข้าไม่เอาเจ้ามากกว่า!"
คนตระกูลกู้พากันกรูมาถึงที่เกิดเหตุ
ภรรยากู้ร้องเสียงหลง: "ฉือเฉี่ยน! เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ! คนอย่างเจ้าคู่ควรอยู่บ้านเราต่อไปได้ยังไง นับจากนี้เจ้าไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเราอีก เก็บข้าวเก็บของไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!"
ประธานกู้เดินเข้ามาหมายจะตบหน้าฉือเฉี่ยนสักฉาด
แน่นอนว่าฉือเฉี่ยนไม่ยอมให้ใครรังแกอยู่แล้ว หนึ่งคนหนึ่งตีน ส่งพวกเขาไปเพิ่มวัตถุดิบในซุปแมนดารินเป็ด!
ตูมตาม! สองเสียง!
เกี๊ยวสี่ชิ้นต่อแถวเข้าคิว
ในสระน้ำมีแต่คน
ฉือเฉี่ยนปัดมือ เชิดคางเล็กขึ้นสูง "พูดอย่างกับข้าเสียดายของพรรค์นั้นนักหนา ข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ จะได้ไม่ขวางหูขวางตาพวกท่านรวมญาติต้มซุปน้ำข้นให้วุ่น"
"บ๊ายบายนะเจ้าคะ"
พูดจบฉือเฉี่ยนก็หมุนตัวเดินจากไป ไม่มีรีรอแม้แต่น้อย
หลิงเฉียนน่ะ กระจอก!
ตระกูลกู้น่ะ กระจอก!
มีแต่คนโง่เท่านั้นที่ไปผูกคอตายกับเด็กเลี้ยงแกะ คนฉลาดย่อมทะยานโบยบินในสรวงสวรรค์ชายงาม!
แค่มีเงิน จะอะไรก็ได้ดั่งใจ!
ท่ามกลางปณิธานอันแรงกล้านี้ ฉือเฉี่ยนมายืนอยู่หน้าประตูตระกูลกู้ นับเศษสตางค์ที่เหลือติดตัวอยู่แค่สี่สิบแปดเหรียญ จมลงสู่ห้วงภวังค์ความคิด
ตรงไหนต้องมีอะไรผิดมหันต์แน่ ๆ
เริ่มนับใหม่!
นับไปนับมา เงินในมือนางก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นเลยสักแอะ
หนุ่ม ๆ มาดเข้มเนื้อหอมทั้งหลาย ก็กระพือปีกบินหนีออกจากฝันเล็ก ๆ ของนางไปจนลิบ
ฉือเฉี่ยนเจ็บใจนัก เจ็บใจเสียจนอยากจะทำพิธีเรียกทรัพย์อยู่ตรงนี้: เงินมา เงินมา เงินมาจากทั่วสารทิศ!
ดีว่านางยังมีตาและบรรดาคุณลุง (น้าหนุ่ม) อยู่ ไม่ต้องกลัว
ถึงแม้ตระกูลฉือไม่ได้ร่ำรวยเท่าตระกูลกู้ พอเข้าขั้นครอบครัวฐานะปานกลาง
แต่ตราบใดที่พวกเขาไม่รังเกียจนาง ต่อไปภายภาคหน้านางจะต้องเลี้ยงดูพวกเขายามแก่เฒ่าส่งท้ายแน่นอน!
ฉือเฉี่ยนคิดได้ดังนี้ ต่อสายโทรศัพท์หาคุณตาที่รักยิ่ง
"ฮัลโหล?" เมื่อสาย接通，เสียงทรงอำนาจน่าเกรงขามจนอกสั่นขวัญหายดังมาจากปลายสาย
ฉือเฉี่ยนกล่าวทักทายอย่างมีมารยาทก่อน: "คุณตาสวัสดีค่ะ หนูคือลูกสาวของฉือเวย ฉือเฉี่ยนนะเจ้าคะ เรียนถามว่าท่านผู้เฒ่า..."
เพราะอยู่ในโลกเซียนมานานเกินไป ประโยคที่ว่า "ท่านสบายดีอยู่หรือไม่" มันดันค้างอยู่ในหัว ตอนออกปากกลับกลายเป็น: "ระยะนี้ยังมีชีวิตปกติดีอยู่หรือไม่เจ้าคะ?"
ผ่านไปไม่กี่วินาที เสียงเดียวจากปลายสายพ่นออกมา: "หึ"
แล้วก็ตัดสาย
ฉือเฉี่ยนยื่นมือร้องแบบเอ้อคังทำนองพยายามจะรั้งไว้ แต่ก็มิอาจรั้งเขาไว้ได้
ในหนังสือบอกว่าคุณตาไม่ชอบนางเอาซะเลย คนที่รักง่ายหน่ายเร็ว หลงเหลือแต่ความรักกุ๊กกิ๊กที่ยอมทิ้งครอบครัวเพื่อหลิงเฉียน มันเป็นเรื่องจริง!
นางจะแก้! นางจะขุดสมองส่วนความรักกุ๊กกิ๊กออกมาเซ่นไหว้เสียเดี๋ยวนี้!
อีกไม่นาน รถยนต์สีดำโฟล์คคันหนึ่งมาจอดเทียบตรงหน้าฉือเฉี่ยน
"ฉือเฉี่ยน"
ชายที่นั่งอยู่ในรถเผยใบหน้าครึ่งหนึ่งให้เห็น มีแววเย็นชาไร้ความรู้สึก แต่แฝงไว้ด้วยพลังอำนาจที่ทำให้คนศิโรราบโดยไม่ต้องเปล่งวาจา
ฉือเฉี่ยนประหลาดใจ "คุณฉือ?"
"ตามลำดับศักดิ์ เธอควรเรียกข้าว่าคุณลุง (น้าชาย) " ฉือมู่เจ๋อเอ่ยเสียงราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ "คุณตาติดธุระ ให้ฉันมารับเธอแทน ขึ้นรถสิ"
ฉือเฉี่ยนไม่เล่นตัวกับเขา ไม่อย่างนั้นจะให้นางเดินด้วยสองขาท่อนของตัวเองกลับไปเป็นระยะทางสองกิโลเมตรหรือไง?
ม้ามีพร้อมอยู่แล้ว ไม่ขี่ก็เสียของเปล่า ๆ
ขึ้นมาบนรถ ฉือมู่เจ๋อเห็นเสื้อผ้าของนางบางเบา "เบาะหลังมีผ้าห่ม หยิบมาใช้เองสิ"
"โอ" ฉือเฉี่ยนค่อย ๆ หยิบขึ้นมาห่ม วางแขนลงบนเบาะแล้วเอนตัวลงไป
ฉือมู่เจ๋อถึงกับเส้นเลือดบนหน้าผากกระตุกวาบ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
"คุณรู้ได้ไงว่าหนูอยู่ที่นี่? หนูเหมือนยังไม่ได้บอกที่อยู่กับคุณตาเลยนะ"
"นอกจากอยู่ที่ตระกูลกู้ เธอก็ไม่มีที่อื่นให้ไปหรอก แต่ครั้งนี้นับเป็นครั้งแรกที่เธอติดต่อเรามาด้วยตัวเอง" ฉือมู่เจ๋อมองนางผ่านกระจกมองหลัง แววตาฉายความพินิจพิเคราะห์
ก่อนหน้านี้เขาก็เคยมาหาฉือเฉี่ยนเหมือนกัน แต่นางยอมตายก็ไม่ยอมกลับตระกูลฉือ ไม่อยากละทิ้งความมั่งคั่งของตระกูลกู้ กลัวต้องกลับไปใช้ชีวิตลำบากที่ตระกูลฉือ
สำหรับการคิดสั้นของนาง ฉือมู่เจ๋อไม่ออกความเห็น
ก็แค่ในใจนั้น ความประทับใจที่มีต่อนาง ลดฮวบลงเป็นเส้นตรง
ฉือเฉี่ยนเองก็รู้ดี อยู่ ๆ ตัวเองก็ 'เปลี่ยนนิสัยไปหน้ามือเป็นหลังมือ' ย่อมต้องทำให้คนตระกูลฉือที่เคยมีปากมีเสียงกับนางมาก่อนหน้านี้เกิดความสงสัยขึ้นมาอย่างแน่นอน
นางคิดไปคิดมา อยู่ ๆ น้ำตาก็คลอหน่วยขึ้นมา
"ท่านลุง (ท่านน้า) ท่านเชื่อเรื่องแสงสว่างไหม?"