ฝาแฝดทั้งสองอยากหนีออกจากที่นี่มาก แต่ข้างเท้าก็ยังมีซากแมลงสาบอยู่
ชัดๆ ว่าไม่เห็นจะตัวใหญ่เท่าไหร่
แต่ก็ทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
ฉือเฉี่ยนยุให้พวกเขา: "พวกเธอต้องเอาชนะความกลัวในใจให้ได้ เผชิญหน้ากับเงามืด แล้วถึงจะเอาชนะมันได้!"
ฝาแฝดทั้งสองชะงักไปพร้อมกัน ดวงตาสีเขียวอมฟ้าที่เข้มขึ้นเล็กน้อยฉายแววไม่อยากเชื่อ
ไม่เคยมีใครบอกพวกเขาว่า ความกลัวในใจเอาชนะได้
คนพวกนั้นทำได้แค่หวังให้พวกเขาไม่มีความคิดเป็นของตัวเองตลอดไป
"ท...แล้วจะเอาชนะยังไง?" ชายหนุ่มปานน้ำตากดเสียงต่ำลง ท่าทางเก้ๆ กังๆ
ฉือเฉี่ยน: "ง่ายมาก แค่ทำตามที่ฉันบอก"
"ขั้นแรก ยื่นมือออกไปวางเหนือซากศพนิรนามนี่"
ชายหนุ่มปานน้ำตากัดริมฝีปากแน่น แม้ในใจจะขัดขืนแทบตาย แต่ก็ยังทำตามที่เธอบอก ยื่นมือออกไปอย่างสั่นเทา
ฉือเฉี่ยน: "ขั้นที่สอง แตะต้องซากศพนิรนามนี่เลย"
พี่ชายอย่างโยวจิงเหนียนเป็นห่วงมองน้องชาย "จิงเย่..."
โยวจิงเย่กัดฟัน ยื่นมือออกไปตรงๆ
เขาไม่กลัว เขาไม่กลัวแม้แต่น้อย!
แค่แมลงเท่านั้น!
"ตอนนี้เธอต้องปล่อยสมองให้ว่าง ผ่อนคลาย กล้าเข้าไว้" ฉือเฉี่ยนค่อยๆ ยั่วยวน "แล้วเธอจะพบว่า... เจ้าซากนี่มันยังขยับได้อีก!!"
น้ำเสียงสั่นระริกของเธอในตอนนี้ กลายเป็นเสียงดนตรีประกอบความพังทลายในใจของฝาแฝดไปซะได้
โยวจิงเหนียนตกใจ มือยันพื้นถอยหนีไปถึงประตูด้วยความเร็วแสง
แปลกที่โยวจิงเย่ไม่ขยับ