ในครัวเต็มไปด้วยแป้งและครีม บนโต๊ะมีเค้กสปันจ์สามสี่ชิ้นที่เตรียมไว้เป็นวัตถุดิบ
มีเค้กก้อนเล็กๆ ที่พอจะขึ้นรูปได้ แต่ครีมด้านบนละลายแล้ว
เต่าตัวน้อยที่วาดไว้ก็เลอะเลือน
ฉือชิงเฉินมองทั้งหมดนั้นอย่างเหม่อลอย
เขายื่นมือไปเช็ดครีมบนเต่าตัวน้อย แล้วชิมเข้าปาก
หวานมาก ยังมีความเลี่ยนเล็กน้อย และเนื้อเค้กก็แข็งด้วย
แต่นี่คือสิ่งที่ฉือเฉี่ยนทำตามคลิปสอน ล้มเหลวหลายครั้ง จนหน้าเลอะแป้งและครีมไปหมด กว่าจะทำออกมาได้พอเป็นรูปเป็นร่าง
เพราะไม่มีเงิน เธอจึงซื้อของขวัญให้คุณน้าไม่ได้
จึงคิดว่าจะใช้ของที่มีอยู่ ทำเค้กเล็กๆ ให้คุณน้าฉลองวันเกิด
ไม่งั้นคุณน้าที่วันเกิดยังไม่มีเค้กสักชิ้นมันน่าสงสารเกินไป
ฉือชิงเฉินยืนอยู่ตรงนั้น เหมือนมีอะไรติดคอ ความขมขื่นย้อนกลับมา
ความเหนื่อยใจที่เห็นครัวเละเทะในช่วงแรก กลายเป็นดาบยาวที่แทงเข้าหาเขาทั้งหมด
แทงจนเขาได้ลิ้มรสความเสียใจเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เกิดมา
ถึงแม้ตอนนั้นเขาจะไม่ได้แสดงท่าทีรุนแรงกับฉือเฉี่ยนก็ตาม
แต่ใครจะไปมีความสุขได้ หากทุ่มเทหลายชั่วโมงแล้วได้ผลตอบแทนเป็นการหันหน้าเข้ากำแพงสำนึกผิด
จิตใจที่ฉือชิงเฉินเพิ่งจะแข็งขึ้นมาด้วยการโน้มน้าวตัวเอง พังทลายลงทันที
เขาไม่ได้ยินสิ่งที่ฉือลี่เซินพูดต่อในโทรศัพท์ รีบวิ่งออกไปโดยไม่ทันได้หยิบเสื้อคลุม
ในขณะเดียวกัน
ที่ชานเมือง ที่นี่ผู้คนบางตา รถก็ไม่ค่อยมี